Adam Olmak Adına Nice Ayrılıklara...

Adam Olmak Adına Nice Ayrılıklara...Bir gün daha çaldım sensizlikten. Zor da olsa vurdu saat gece on ikiyi... Şimdi önümde yeni bir sensizlik var. İçinde, beni neyin beklediğini bilmediğim yirmi dört saat daha var... Sonra o da geçecek... İşte böyle kovalayacak birbirini yarınlar. Derken unutucağım seni, unuttuğumun farkında bile olmadan. Doğrusu da bu zaten, aksi halde hatırlamış olur insan. " onu unuttumdemek bile hatırlamaktır. Bu cümleyi aklıma getirmeyecek derecede unutmalıyım seni. izin kalmamalı... Başkasını ararken yanlışlıkla senin numaranı çevirmemeliyim, kendimle dalga geçeceksem; bu başka birşey için olmalı... Sana dair hiçbir fikir kırıntısı kalmamalı beynimde. Zaman aşımına uğramalı tüm tasalar. Hiç sevilmemiş, hiç yaşanmamış gibi yabancılaşmalısın. Tesadüfen bir yerde adın geçtiğinde, irkilmemeliyim. Hakkında sorulan her soru cevapsız kalmalı. Çok seven insan aynı ölçüde unutmalı...

Seni bir gün hatırlanmamak üzere sileceğim. Ama şimdi değil, çünkü ardında bıraktıklarından öğrenmem gereken çok şey var daha. Eğer gerçekten dendiği gibi ayrılıklar-acılar insanı adam ediyorsa; ben kızmamalıyım gidenlere. Ben senin ve senin gibiler sayesinde bir gün adam olacağım. Ama şimdi değil. Çünkü dersini çıkarmam gereken çok ayrılığım var benim. " Adam olmak adına, nice ayrılıklara...Bak gördün mü böyle dalga geçmeli insan kendisiyle. Yanlışlıkla o numarayı tuşladığında değil...

Şu durumda bile gülümseyebiliyorsam, epey yol katetmişim demektir seni unutma yolunda. Acaba diyorum bu yazıyı yazmasa mıydım? Neden dersen canım acımıyor ki? Yani yazıya başladığımdan beri birtek sigara dahi yakmadım. Evet, çok az kalmış seni unutmama... Bunu hissediyorum... Yazmasam da olurdu ama ölmek üzere olan yokluğuna can çekiştirmek hoşuma gidiyor! Amatör bir şairin intikamı olsa gerek bu...

Oysa ben bunları yazmak için başlamamıştım sana. Hatırlıyor musun o ilk günü. İnsanın tanımadığı birinin masasına yaklaşıp, o tatlı gerginliği yaşayarak " merhabademesi ne kadar garip. Kim bilir neler düşünmüştün o an... Beni senin yanına iten şey neydi diye çok merak etmiştim zamanında. Elinde sigaran, bakışlarını bir noktada toplamıştın. Buydu belki de beni sana çeken manzara. Ben sessiz insanları, az konuşan insanları hep tanımak istemişimdir. Çok sustuklarına göre vardır anlatacakaları bir şey mutlaka diye düşünmüşümdür. Neden sonra farkına varmıştım kaybolmuş bir insana selam verdiğimin. Neden az konuşuyorsun diye sorduğumda verdiğin cevap etkilemişti beni. " susturdular...Anlıyordum. Neden diye sormaya gerek yoktu. Artık bakışlarını topladığın o noktanın yerini benim yüzüm almıştı, konuşmaya başlamıştın nihayet... " dinleyecek bir insan buldumdiyordun yada buna inanmak istiyordun. Suskunluk benim dilime uğramıştı sonra. Soru sorma sırası sendeydi bu sefer; " sen de pek konuşmuyorsun, neden? Benim cevabım seninkinden biraz farklıydı. " kelimelerimi çaldılar, bana söyleyecek söz kalmadısonuçta ilk ortak noktamızı bulmuştuk, -susmak-... ikincisi ise, yani karşılıklı yaşadığımız en gerçekçi şey; -ayrılmak-... ve nihayetinde –unutmak-... farkında mısın bilmem? İnsana hoş gelen hiçbir ortak yönümüz yok... Hep kaybetmek üstüne, susmalarımızın içinde bile yenilgiler var... insan, ilk başta iki yaralı kişinin birbirini daha iyi anlayabileceğini, mutlu olmak adına birbirlerine daha sıkı sarılabilecğini düşünse de, aslında tam tersi doğru... Biri hasta, biri doktor olmadan olmuyor aşk... O yüzden bizim mutlu olmamız uzak ihtimaldi....

Ben, bugün bunları yazmak için gelmemiştim o masaya. Gel gör şimdi unutmak üzereyim. Pek sevimli değil bu... -bir insanı unutmak? ? ? - Anlamı olmalıydı oysa geride kalanların... Biz şimdi onca zamanı unutmak için mi yaşadık? ! Geriye birkaç şey kalmalıydı hatırlanmaya değer... Akla geldiğinde insanın içini titreten, anlatıldığında dinleyen kişiyi düşündüren, en azından bir sigara yaktıracak kadar burukluk veren bazı anılar kalmalıydı geriye.... Demek ki biz unutmak zorunda kaldığımız tüm zamanları biraz boşa haracamışız. Şu an benim aklıma gelen zamanlar'ın çoğu zorlama... belki ilerde bir anlamı olur ümüdiyle, adettendir diye yaşanmış, klişeleşmiş şeyler...

Galiba zamanı geldi de geçiyor. Eğer yapacak bir şey kalmadıysa en doğrusu bu, unutmak!

Göreceksin; seni hiç bir şey olmamış gibi..... Seni, yüzüme o tatlı gerginliği alıp da masana hiç yaklaşmamış gibi... Adını hiç duymamış, ellerinden hiç tutmamış gibi..... Hiçbir anı, hiçbir geceyi, hiçbir mutluluğu ve hiçbir acıyı yaşamamış gibi unutucağım..... Sonra bu yazının karşısına geçip, yine hiçbir şey olmamış gibi okuyacağım senden kalan kırıntıları...

Üzgünüm, yapacak hiçbir şey yok artık..
Belki de unutmak; adam olmaya çalışan insanların tek silahı......Okan Savcı

Yokluğumla İyi Geçinmeye Bak Şimdi

Senden her vazgeçişimde, artık bu sayfa tamamen kapandı dediğimde,
alıştığımda senden kalan boşluğa, tam da ileriye bakmayı beceriyorken
nasıl oluyor da canlandırıyorsun kendini?
Nasıl oluyor da hissediyorsun seni öldürmek üzere olduğumu...? bana
İlginç gelen tek şey bu... Aramızda var olan ama bugüne kadar ikimzinde
çözemediği bir çekim mi var? ...
ilk gidişinde de böyle olmuştu. “tamam artık bu herşeyiyle ayrılıktır”
dediğimde çıkıvermiştin karşıma tekrar. Unutmuyorum o akşamı. Odama
çekilip kitabımı okuyorken, çalan telefona pek aldırmamıştım... “kim olacak ki bu saatte” gibisinden şaşkınlığı belirten bir duygu belirmişti beynimde.
Açtığımda telefonu sendin karşımdaki. “neyapıyorsun” diye sorduğunda,
şaşkınlığım biraz daha artmıştı. “tam da seni öldürmek üzereydim”
diyemezdim. Sanki bir acelen varmış gibi hızlı hızlı dökülüveriyordu
ağzından sözler... “tek istediğim sensin, deliler gibi özledim seni”
dediğinde, elimdeki kitabın az önce okuduğum bir cümlesi çarpmıştı
gözüme;
“Görmüyor musun? Bocalıyor insan, aranıyor hep,yer değiştiriyor, yükünü
atmak ister gibi...” telefonum çalmadan birkaç saniye önce okuduğum bu
sözde canlanmıştın birden. Susuyordum... Oysa sen gurur yapıp ağırdan
aldığımı düşünüyordun, çoktan pişman olmuştun söylediklerin için. Atamıyordun çünkü “yükünü”... sana belli etmesem de heyecanlandırmştın beni. ama bu heyecanı paylaşamazdım senle. Biliyordum çünkü yine kayıplara karışacağını...
O kaybettiğin neşeyi, o çok eskiler de kalmış mutluluğu özlüyordun sen
aslında. Ben sana, o anlarını hatırlatmaktan öteye gitmeyen birisiydim
sadece. Bunu sen de biliyordun, başlamakla bitirmek arasında kaldığın o
sayısız günlerin, bir türlü kurtulamadığın bu tutarsızlığın sebebi de
buydu işte, sen beni değil bende hatırladığın o eski neşeyi, o deli dolu
günlerini özlüyordun... Ama bilirsin sen; benim için ya hep ya hiçtir... ya tam vardır ya da hiç yoktur... O yüzden beni yok sayman için elimden geleni
yaptım.
Bunu içim kanaya kanaya yaptım. Mecburdum buna, çünkü ben bir saniye olsun kalamazdım senin olduğun yerde, ben senin gel-git seanslarının içinde
mutlu olamazdım. O akşam telefonda ağzından dökülen hiçbir şeyi yaşatamadın
bana.
Çünkü sen o akşam benimle değil, düşlerinle konuşuyordun. Beni
Düşlerinle eşitlemek istediğinde ise hiç başaramıyordun bunu... Başarsaydın eğer; kendini şimdilerde olduğu gibi hatırlatmak zorunda kalmayacaktın. Belki de hiç unutulmayacaktın...
Benim de hisettiğim bir şey var, seninkinden farklı.... sen nasıl
unutulmaya- hatırlanmamaya yüz tuttuğunda, bunu fark edip kendini
birşekilde hatırlatıyorsan; Ben de sana, sen de var olan bir şeyi hatırlatıyorum bu
günlerde. Sen pişmansın... Bunu hissediyorum. Vicdanın soluğunu kesiyor
bazı geceler... ve o, zamanında atamadığın yükün daha da artmış gibi...
yoksa neden kendini öyle yada böyle hatırlatmak zorunda kalasın ki? her şey
bitmişken... ayrılık kelimesinin hakkını tam olarak vermişken... ve bir
mucize olmadan, bir araya gelmemizin imkansız olduğunu bile bile
kendini neden hatırlatasın ki? ! işte senin belirli aralıklarla, farklı
yollarla kendini ortaya çıkarma gerekçen bu... rahat değilsin.. istediğin gibi gitmiyor hayat. Benim bunu bildiğimi, bunu hissettiğimi biliyorsun.
Anlıyorsun bunu. Tetiktesin o yüzden. Bir yanın o mucizenin gerçekleşmesi
için duacıyken, bir yanın da (nispeten kendi güçlü hissettiğin zamanlar) bu
nasıl olsa olmaz, hayata geçmez, hatalarımı kabullenip önüme bakmalıyım
diyor. Bunu uzun bir süre başaramazsın. Çünkü vicdan sızısı insanı
kolay kolay terk etmez. O yüzden önüne bakmayı beceremediğin her an, aklına o mucizenin gerçekleşmesi için ettiğin dualar gelecek, tazelenecek
dün'ler...
ve günden güne artan o yükünü boşaltmadıkça önüne bakamayacaksın.
Baksan bile ileriye doğru bir adım atamazsın. Çünkü tutuyorum seni! Vicdanın oldum içine girdim. Ben olmasam bile benim duygularımdır ya da senin yok ettiğin anlamsız kıldığın umutlarımdır her gece soluğunu kesen, vicdanın olup içine giren.... Uykularını kemirip de kendini bana hatırlatmana sebep olan belki de benim....?
işte bu yüzden YOKLUĞUMLA İYİ GEÇİNMEYE BAK! ....
OKAN SAVCI

paylasımın içn tskler