Az güneşli günler

Sözlerim vardı sana;
Sustugum sehirlerde
Sen’li harflerim…
Biriktim…
Biriktirdim…
Biriktin…
Ve tenim de elem,
yokluğuna hiç ekledim...
Saklandım içine bi zaman…
Öyle çok bekledim ki…
Yetsin istedim!
.
Kanadı kırık bir güvercin…
İçe katlanan hayaller…
Sırılsıklam bir özlem
Yorgunum diyorum
Yoruldum ben
Oysa aramaktan hiç bıkmadım seni
Uçmaktan hiç bıkmadım
Yazgıydı
Az güneşli günler
Çok geç kalındı
Ağaran bir güne yetismek için
Şimdi
Uzağa düşmüş şehir yağmurlarında
Bağıra çağıra ağlamak istiyorum
Sırıl sıklam olmuş bir aşk neyime benim
Adının harflerini söylüyorum kaldırımlara
Gel bu yağmurla/Gel… Gitme…
Seni istiyorum
Biliyorum…
Gelsende gitmelisin uzaklara/özler
Şimdi biri sorsa bana ve geçen her günün ardından
Nasılda unutmak istediğimi haykırsam sonra
Sesim çıkar mı sanıyorsun/çıkmaz
Göze alabilir miyim kaybetmeyi korkular arafında
Sen bilmessin
Nasıl özlediğimi, özlerken; yazana nasılda isyan ettiğimi
Bir hayattan bir hayata
Şehirlere bölünürken
Kalbe düşersin her defasında
Acıtarak dikiş izlerini
Derinden
Elinden tutan
Yanağımı gecene koyan olmak isterken
Yaslandığım bu duvar
Ardında olduğunu bilsemde
Arada işte…
Duvar
Sensiz olamıyorum
Düş’e kalansın diyorsun bana
Düşekalka sevilebilir
Saati gelince uyandırma diyorum bu yüzden
Düşmeden
Sessizce git…
Sensiz olamıyorum/bit
Şair! Beni verme düş’lere
Seni çok seviyorum/git…

şair;ben bir iç kimse'yim...
bit...
DERYA ULUDAĞ