çocuklar gördüm ağlıyordu
ÇOCUKLAR GÖRDÜM AĞLIYORDU
YAZAN: M.YAVUZ ARITÜRK
Çocuklar gördüm; yüzlerinde annelerinin yorgun, babalarının öfkeli gözlerini taşıyorlardı…
Çocuklar gördüm; ellerinde, bir gün olsun oynamadıkları oyuncakları yaşıtlarına satmaya çalışıyorlardı…
Çocuklar gördüm; ağlamaya hazırdılar, ama sadece Kemal Sunal filmlerini izlerken gülüyorlardı…
Çocuklar gördüm; canları bir dilim tatlı çekti diye ömür boyu acı çekmeye mahkûm ediliyorlardı…
Çocuklar gördüm; okul önlerinde, ama okumak için değil, küçük kardeşlerine daha fazla susam biriktirmek için simitleri tablaya çarparak satmaya çalışıyorlardı…
Çocuklar gördüm; kendi evlerinde bir komşunun sığıntısı gibi ürkerek yaşıyorlardı…
Çocuklar gördüm; koca adamları sırtlarına yüklenerek tartıyormuş gibi yorgun, terazi taşıyorlardı…
Çocuklar gördüm; mahkeme koridorlarında tacizciyi teşhis etmeye çalışıyorlardı; etraflarını saran onlarca kameralı insana bakarak “beni siz de taciz ediyorsunuz” diyemiyorlardı…
Çocuklar gördüm ağlıyorlardı,
Çocuklar gördüm ağlıyorlardı,
Çocuklar gördüm ağlıyorlardı…
Mezara gömdükleri babalarına mı, yoksa babalarıyla beraber mezara gömülen çocukluklarına mı, bilmiyorum, ama ağlıyorlardı.
Çocuklar gördüm; babalarını doğuruyorlardı...
