Yalnızlığım...

Kaldırımlara vurdum kendimi,
yollar bitmiyordu hiç...
Ama
biten birşeyler vardı aramızda.
Kirpiklerimden yanağıma inen sendin yol boyunca

Kaldırımlara vurdum kendimi,
Her köşe başında sana rastladım...
Banklarda oturdum,
ayrılık ağrımı bir şarapçının ağzından dökülen
şarkılarda ıslattım...

Her evin içinde sen vardın
ben evlerin zillerini çaldım saklanarak
Zaman; akşamı indirdi omzuma
akşam seni giyindi...

Kaldırımlara vurdum kendimi,
Ayrılık nasıl yaşanırdı?
öğrenmesi ne kadar sürerdi?
bilmiyordum...

Ayıplama beni...
Daha sevmeyi bilmeden nasıl yaşanırdı ayrılık
tuhaftı,
kabullenmesi zordu şimdiden.

Akşam inmişti omzuma,
Sen içimde öylece öylesine duruyordun.
Akşam inmişti omzuma
ve pusuya yatmıştı tüm ağrılar...

Bu ağrılarla ne yapılır?
bir ayrılık nasıl yaşanır?
bilmiyordum...

Ama yalnızdık
Sen, ben ve akşam
ayrılığın ilk zamanıydı
ve biz daha çaylaktık....