Az güler ,çok ağlardınız...!!!

Ömer bin Hattab( r.a.)dan şöyle rivayet olunur:
Cibril her zaman geldiği vaktin dışında Resulullah(s.a.v.)in yanına geldi. Bunu gören Resulullah(s.a.v.) kalktı:
"Ya Cibril ! Rengin değişmiş,solgun görünüyorsun" dedi. O da;
"Allah´u Teala cehennem ateşinin körüklenmesini ve şiddetli yanmasını emretti. Onun heyecanı ile geldim" dedi.Resulullah (s.a.v) :
"Ya Cibril bana cehennem ateşini anlat" deyince, Cibril cehennemi şöyle anlattı:
"Seni hak dini ile gönderen Allah´a yemin ederim ki cehennemden dünyaya iğne deliği kadar bir delik açılsa sıcaklığından yeryüzündeki bütün canlılar ölürdü. Eğer cehennem zebanisi dünyadaki insanlara gözükse bütün insanlar ölürdü. Cehennem zincirinin bir halkası dağların üzerine konulsa dağlar ezilir,yere batardı".
Bunları dinleyen Peygamberimiz (s.a.v.) "Yeter ya Cibril daha fazla dayanamayacağım,korkudan kalbim duracak" dedi ve ağlamaya başladı.Cibril´e bakıp onun da ağladığını görünce:
"Ya Cibril Allah katında yüce makam ve şerefin varken sen de mi ağlıyorsun?" dedi.Cibril de şu cevabı verdi:
"Neden ağlamayım. Ben daha çok ağlamalıyım. Allah´ın ilminde göründüğüm halden daha kötü bir halde olabilirim.İblis gibi korkunç imtihana çekilmeyeceğimi nereden bileyim. Belki Harut ve Marut´un düştüğü akibete düşerim" deyince Peygamberimiz(s.a.v.)uzun süre ağladı,Cibril ağladı,nihayet onlara şöyle bir ses geldi:
Ya Cibril !Ya Muhammed ! Allah sizi günah işlemekten ve asi olmaktan emin kıldı. Bunun üzerine Cibril yükseldi gitti. Resulullah(s.a.v.) da dışarı çıktı.Ensardan bir cemaate uğradı. Gülüyorlar, eğleniyorlardı. Bu hali görünce onlara: "Arkanızda cehennem olduğu halde nasıl gülüp eğleniyorsunuz.Eğer benim bildiklerimi bilseniz az güler, çok ağlardınız, boğazınızdan yemek ve su geçmezdi. Yollara çıkar Allah diye yalvarırdınız." buyurdu.