Arkadaş'a

Arkadaşları ile
geçinemeyen, huysuz ve
kötü karakterli bir evlat varmış.
Bir gün babası,
ona
çivilerle dolu bir torba vermiş ve
bahçedeki tahtaperdenin önüne
götürmüş...
"Arkadaşların ile tartışıp kavga ettiğin zaman
her seferinde
bu tahtaperdeye bir çivi
çak" demiş. Genç, birinci (ilk) günde

tahtaperdeye bir hayli çivi çakmış.
Sonraki haftalarda kendi kendine
kontrol etmeye
çalışmış ve geçen her gün daha az çivi çakmış.
Nihayet bir
gün gelmiş ki, hiç çivi çakmamış.
Babasına gidip söylemiş. Babası,
onu
yeniden tahtaperdenin önüne götürmüş.
"Bugünden başlayarak tartışmayıp kavga

etmediğin her gün için tahtaperdeden bir çiviyi
çıkar, sök.)" demiş.
Günler geçmiş...
Bir gün gelmiş ki, her çivi çıkarılmış.
Tahtaperde
bomboş kalmış...
Babası ona; "Aferin, iyi davrandın ama
bu tahtaperdeye
dikkatli bak, artık çok delik var.
Artık geçmişteki gibi güzel
olmayacak.
Arkadaşına bin defa, kendisini
affettiğini söyleyebilirsin ama
bu delik
aynen kalacak (kapanmayacak) demiş