Velveleli Geceler
konaklayıp duruyoruz
biryerlerde
yitirdiğimizi sandığımız umutlarımız için
eni sonu tekrar başladığımız yere geri gelmek değil mi ki
zamandan aşırdığımız her şey.
bir lokma daha azıklanmak derken
çıtkırıldım günler bizi ağırlıyor sofralarında
buyurun dedikçe tıkanıp kalıyoruz
nereye gidesi gelir bir sıkımlık canı kalmışken herkese
ve dağıtılan ulufelere sevinçle koşan bir kapıkulu gibi
eğilip gitmektense
dağılıp gitmeyi tercih ediyoruz insanların yanlarından.
sığınacak limanı yoktur gemilerimizin
demirleyecek yüreğimiz kalmadığından
velveleli geceler bekliyoruz umutla
son sığınak olarak
ve kara bir akşamın öksürüğü ciğerlerimizden duman çıkartarak geliyor üstümüze
sakın bunu bir kar saymayın dercesine şafaklar söküveriyor perdeleri sabah için
diz üstü yakalanıyoruz güne,
kıvrılmış topuklarımızı getiriyoruz kapıya
koşmak için hazırlıyoruz gündüzü
yetiştirmek için diğer akşama
günbegün bu koşuşturma terletiyor, tüketiyor hepimizi
anlaşılıyor tüm bu yaşananlardan sonra
kurulanacak havlu gibi şiirin dizeleri ısıtacak
her zamanki gibi evlerimizi
Aydın Aktay
