Dügünümede geldi

Benim hikayemde 15 yasimda basliyor. Öyle bir hikayeki nasil oldugunu ben bile anlamiyorum hala! 15 yasindaydim. O hem okul hem mahalle hemde apartman arkadasimdi.Baaslangicta sadece arkadastik ben öyle sanmistim sonra nasil oldu anlamdim kendini sevdirmeyi basardi..sevdim gercektende cok sevdim ama bunu ikimizde birbirimize söyleyemiyorduk.Bende kiz oldugum icin ondan bekliyorddum tabiki.

1 sene sadece bakismalarla sevdigimizi söyleyemeden gecti.Bir sabah
kalktigimda beni baska birisi icin istemeye geleceklerini ögrendim, karsi ciktim, yalvardim ama dinletemedim.Gelenler zenginmis, beni mutlu edecekmis, parasiz hayat olmazmis....yalvardim yakardim ama karsi koyamadim babasiz da olmanin verdigi aciyla beni onunla nisanlandirdilar. Ölmek istedim ama yapamadim.

Peki o ne yapti gözlerime bakamadi artik,onu sevmedigimi düsündü sanirim. Ama ben yinede beni alir götürür diye bekledim ama olmadi. Dügün günüm(benim icin ölüm günüm) gelmisti artik.Dügüne gelmedimi diye düsüneceksiniz ,geldi cok uzun bir zaman sonra ilk kez görmüstüm. Sac sakal birbirine karismisti son kez gözlerimin icine bakti mutluluklar diledi ve gitti..

Benim icin hersey bitmisti artik,yanimda bir yabanciyla yeni bir hayata basladim.Seneler gecti cocuklarimda oldu ama onlar bana belki herseyi unutturdu ama onu asla.

Seneler sonra gördüm onu bana sadece ``seni ne kadar cok sevdigimi söyleyemedim keske söyleyebilseydim´´ dedi.

Sonradan ögrendimki hic evlenmemis, hic unutmamis , bir gün sevdigini söyleyecegi günü beklemis.. Ah ne olurdu bu seneler önce olsaydi yanimda o olsaydi cocuklarimin babasi o olsaydi.

Para ile mutluluk olur diyenlere son sözüm.Eger kalbin bir baskasina ait ise dünyanin en zendgini olsan ne fayda yine aglar kahrolursun.

Allah kimseyi sevdiginden ayirmasin!


Ç(Alıntıdır...)