Biz mi istedik yoksa hak mı ettik ?

Benim çocukluğumda annelerimiz çalışmazdı.
Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım.
Hatta babamın bile anahtarı yoktu.
Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi.
Her yere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki.

En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.
Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.
Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.
Okula arkadaşlarımızla gider,
birlikte çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gelirdik.
Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi.
Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık.
Annelerimiz bu durumu bildiklerinden, kardeşlerimizle bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.
Mahallemizdeki teyzeler annemiz gibiydi. Susayınca girer evlerine su içerdik.
Ya da pencereden bir sürahi bir bardak uzatır, hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik.
Kısacacı evine girip gelen (ki sadece çişi gelen giderdi evine) elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.
Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi.
Bu bazen bir kurabiye bazen bir meyve olurdu.

Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.
Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.
Düşünce kaldırılır, kavga edince barıştırılırdık. Polisler gelmezdi
kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.
Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz, onlar nedir bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi,
en fazla saçlarımızdan çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık.
Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.
Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.
Azar işitip, acillere taşınmazdık.
Düşerdik ekmek çiğner basarlardı alnımıza, oyuna devam ederdik.
Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.
Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki..
Komşumu tanımıyorum ama evinin camında temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum.
Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.
Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece; bilmem kaç kuruş hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.
Evlerimiz var içinde yaşayan yok.
Parklarımız var içinde oynayan çocuk yok.
Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl vitrinler, girip çıkan yapay insanlar...
Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz..

Tahta iskemlelerimiz de oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye hatırını soran çocuklarımız yok oldu.
Ben kapılarında '' vale '' lerin, '' body '' lerin beklediği yerlerden hep korkmuş çekinmişimdir.
Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp, taksidini bitiremediği arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.
Benim değildir bu kültür.
Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder.
Nedir bunlar?
Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk.
Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.

İyi de neden böyle olduk?
Biz mi
istemiştik? Yoksa hak mı ettik?

Ya
sizce?

kimseyi bilmem ama ben hiç istemedim böyle olmasını......üzerimde dometes lekeli kıyafetlerimle ip atlamayı özledim...bir simidi 10 kişiyle paylaşıp yinede doymayı özledim....top oynarken camdan hakemlik yapan teyzeleri özledim...düştüğümde sıcak gülüşüyle yardıma gelen arkadaşlarımı özledim....annemin hadi eve gel diye haykırışlarınıa beş dakika daha diyerek karşılık vermeyi özledim.elim ayağım toz toprak içinde azar işitmeyi özledim........şimdi hiç bişey öyle değil.....kimse paylaşmıyo çocukların bile ağzında küfür....internet kafelerinde......ben istemedim hiç istemedim....

hiç istemedim ard niyetsiz çıkar gözetmeden arkadaşlarımla lokmayı paylaşmayı seksek oynamayı özledimm.paylaşmayı unuttu insanlar çocuklar doyumsuz asi.büyükler sevgisiz herkes önce ben diyor günümüzde..ben hiç istemedim

öncelikle yazın süper olmuş abim zewk alarak okudum..
bnde istemedim hemde hiç istemedim.. ben gecen seneye kdrda anlattıgın gibi biriydim abi bizden 5 yas küçükte olsa yasıtımızda olsa hep birlikte oynardık ip atlardık saklambaç oynardık gecelere kadar hemde maksat eglenmek bütün olmaktı bizim için... komsularımızla cok samimiydik teyzelerimdi hpsi ew son kattaydı diye oraya kdr cıkmaz ilk kattakinden ihtiyaclarımızı giderirdik saolsun oda hiç esirgemezdi.. niye gecen seneye kdr dedim cünkü burda öle değil kimse belki biz yeni geldik diye öyledir dedim başta ama 1 seneden fazla oldu ben hala siirtteki gibilerini görmedim görebilrmiyim bilmiyorum ama bende bunu istemedim istemiyorum...