Neden hep acıklıdır aşk şiirleri...
Sebepsizdir gözyaşları...
Ya sonucu nedir onca sıkıntının... Kalp ağrısının...
Bizde midir sorun?
Şöyle güzelce yaşamak varken,
Niye sokarız ki kendimizi şişelere?
Hani biri mi gelecektir; ovalayıp şişeyi çıkaracak mıdır bizi...
Nerdeler...
Ben sahildeyim ya siz...
Yolda mı beklemeliydik...
Bilinmedik patikalarda mı?
Ağla, ağla nereye kadar...
En iyi arkadaşım diyemedikçe... Nedendir sıkışmalar...
Asansör dar mı geldi... Beklesek olmaz mı?
Bir sonraki ile çıksak... Varamaz mıyız acaba?
Niye illa bu?
Ha uğurlu sayınız mı tuttu...
Bakın şu şansınıza...
Hakikaten şanslısınız... Gözyaşlarınız ve yalnızlığınız için...
Erenler demiş en güzel sözler aşk için...
İçinde acılar ve yaralar... Daha gerçek son nefesler olduğu için...
Her bitişse bu adımlar...
Vay canına ne kadar çok ölmüşüm ben.
Ya siz... Sizin kaçıncı?
Sarılmak bu kadar yasaklı bir kanun mudur gerçekten?
Ya da değmez mi giyotini beraberce göğüslemeye...
Hani şu gözlerine son kez bakarken “Seni seviyorum... Ve hep seni sevdim” derken ölmek...
“Sen anlayasın diye ölüyorum” demek için...
Sorgular, maskeler yormadı mı sizi?
İhtilaliniz gelmedi mi?
Siz olmak bu kadar zor mu?
Yâda üstatlar gibi “ Acı çekiyorum... Yalanlarını dinliyorum... Çünkü seni seviyorum aşkım...” demek için çok mu geç?
