elweda

kaderimdeki kara yazı;yine mektup yazıyorum sana..Hatırlarsın yine bi mektup yazarken sna yarısında geldi telefon,affedemicksn bni biliyorum,kahrolası bu bedeni affetmesende seni çok sewiyorum dedin! ama bilmiyordun bnde seni sewiyordum! affedecktm sni ama sen hiç sormadın beni affedermisn dıe:( beklediğim soru gelmedi! bnde söyleyemedim dilimin uzuna gelen sözcükeleri..affediyorum,seni sewiyorum diyemedim!! telefon kapandı işte o an yıkıldı dünya başıma,gözlerini hayal eden gözlerim o an görmez oldu!! bitmişti artık!! söylenememiş sözcüklerle bitmişti aşkımız..tutmayan ellerim,titreyen kirpiklerim ve yıkılmış sözcüklerim o an hayat buldu.Görmemeliydim artık yüzünü,ellerini tutmamalıydım ve bakmamalıydım bundan sonra gözlerine..Ve kapanırken telefon susmamalıydım!! demeliydim affediyorm sewdiğim seni diye..Sen istenmeyen dudaklarında bitirdiğinde sewdamızı ben gözlerde bitirdim.Gittiğinde bende bittim demeyeceğim.Sen yoksan bnde yokum demeyeceğim.sen kırdıysan bu aşkın kalemini hatalarınla bnde gururumdan affettim seni demeyeceğim..Ve göndermicek olsamda sna mektup yazmaktan wazgeçmeyeceğim!!Sana hatalarınla,bna -kahrolası- gururumla güneşli günler sewdiğim..