Karanlıkta yürümeye çalıştığım zamanlardı o anlar…
Karanlıkta yürümeye çalıştığım zamanlardı o anlar…
Gelişigüzel, çarpa çarpa ve düşe kalka bir yürüyüştü bu. Önder yok, bağlılık yok, irade yok, ciddiyet yok… Düşmüşlük var, yılmışlık var, mahkûmiyet var… Merhametin yanına yaklaşmayı bilmeyen vücutların peşinden gittim, ruhlarını satmış inançsızları derdime ortak ettim, imansızların sırtına bilmeden nefesimi ekledim. Ey gafil ben, sen neler ettin…
Edepsizin biri gönlüme kara lekeler çalar, leke büyür büyür nokta olur. Nokta cümleyi sonlandırır, kalbin sonunu getirir. Kara kalp edepsizliği benimser, gönle hükümdar olur. Vuku bulur aşk sessizce, çırpınış başlar nefiste, histe, nefeste… Duvarda taşlardır benimsediklerin, silemezler kara noktaları. Maddeyi, maddi silemez elbet. Mananın şerbetini içmeden temizliğe başlayan kirli bakar, maneviyatın ışık huzmesinde HU diyenler Mürşidin kapısında iman bulur. İmanı bulan gönlü görür. Gönlü gören Allah’a yol alır.
Fikir ile yola çıkar insan, düşüncenin girdabından süzülür kelimeler. Benimsenen teslimiyet bazılarının sarfiyatına uğrasa da fikrini kaybetme. Fikri benimseyen zihninden şaşma. Zikir, kalbin aynasıdır. Rabbini anan, O’nsuz kalmaz. O’nunla olmayan yolunu bulamaz, yok olur.
Hedefsiz ilim samana benzer. Bir alevle harmanlanıp toz olur ve gider. Mesnetsiz sıfatlar vuku bulamaz alevin yok ettiğiyle. Anlayamazlar Halık’ı, anlatamazlar imanı. Anlayamazlar Yusuf’u, anlatamazlar kuyu’yu. Mahlûkun boşa çırpınışı dalga oluşturmaz ve İfriti korkutmaz, korunmuş âşık’ın şahlanışı nefis oluşturmaz ve hisleri korkutmaz. Umursama çelme takmaya çalışanları, karşına al seni sırtından vurmaya çalışanları. Yürü, durma karanlık sokaklarda, pisliğe bulanmadan tövbe et.
Susuz kaldığımız zamanlarda kan akıtasınız gelir pekmez gibi, oluk oluk. Yaparız susuzluğumuzu giderene kulluk. Yalan dünya burası yaşaması zordur çekeriz zorluk. Muhammed’in(s.a.v) peşinden gidenler görmemiş midir bolluk? Asabiyiz ama ufacık zararsızdan dahi korkarız. Sevgiyi barındırırız bünyemizde ama hüzünlü zamanlarımız da kaçar gideriz. Delikanlıyız, barındırmayız hileyi ama gurura işletemeyiz eğilmeyi yiğitliği terk ederiz.
Sen ne biçim adamsın diyesi gelir insanın. Demeyin! Yürümeyi öğrendik, karanlığı aştık, yolu yarıladık. Hamd’ü senalar olsun…
Yavuz TANRIVERDİ
06.12.2008
