... Mutluluk, Sevgi, Saygı, Fedakârlık, Huzur, Güven ve Tatlı Bir Tebessüm ...
İnsanın Mutlu olduğu anlar mutlaka vardır ... Önemli olan; kiminle, ne ile ve nasıl mutlu olduğudur...
İnsanın Sevgi dolu anları vardır ... Önemli olan; neyi, niçin ve nasıl sevdiğidir. Ve sevdiği şeylerin neler olduğudur ...
İnsanın Saygılı olduğu anları vardır ... Önemli olan; Neye, niçin saygı duyduğudur. Ve bunu vazgeçemediği, hayatta ki Prensipleri haline getirmesidir ...
İnsanın Fedakârlık yaptığı anlar vardır ... Ve fedakârlıkları, bazı şeylerden kısa süreliğine vazgeçtiği anlardır ...
Önemli olan kısa süreliğine de vazgeçmiş olduğu şeylerin, fedakârlık için ertelenmesindeki önemdir... Niçin fedakârlık yaptığı önemlidir ...
Ve gerçekten fedakâlık yapmaya değer bir şeyin onun için gerçekten varolmuş olması gerekir ...
İnsanın Huzurlu olduğu anlar vardır ... Huzurlu olacağına inandığı şeylere vereceği değer önemlidir ... Ve huzurun onu rahatlatması gerekir ...
Huzur onu rahatlatmışsa; rüzgâr ne kadar sert eserse essin kayadan alacağı tek şey sadece toz olmuştur ... Rüzgâr; hayattır, kaya; kalptir, Toz; olumsuzluklardır...
Her kaya biraz tozlanır. Ve rüzgâr kayadaki tozlara doğru eser ... Önemli olan, Rüzgâra yön verebilmektedir ... Yaşamını istediği ve inandığı şeyler uğruna
sürdürüyorsa insan gerçekten Huzurludur ...
İnsan Güven duymak ister ... Sırtını rahatça yaslayabileceği, kafasını koyduğunda, gerçekleştirmek istediği hayallerini güven duyarak yaşamak ister ...
Sıkıldığında rahatça boynuna sarılıp saatlerce ağlamak istediği güvenmek istediği birilerini arar. Ya da, saatlerce gülmek ...
Bunları yapabilmesi için, güvenmesi ve yapmak istediklerinin karşı taraf için değer taşıması, vazgeçilmezlerinden olması gerekir ... O zaman güven duyabilir ...
Ve insanın yüzünde Tatlı Bir Tebessüm belirir ... Mutlu olduktan, Sevgi dolu anlar yaşadıktan, Saygılı olduğu değerlerden, Fedakârlık yaptığı anlardan
Huzurlu olduğu anlardan ve Güven dolu yaşamından sonra, İnsan Tatlı Bir Tebessümle hayata bakıyorsa; Mutlulukları Yaşamış, Sevgi Duymuş,
Saygılı Olmuş, Fedakârlık yapmış, Huzurlu Olmuş ve Güven duymuştur ...
İşte Sen, Canım ...
Mutlusun ve mutlu ediyorsun, Seviyorsun ve Seviliyorsun, Saygılısın ve Saygı görüyorsun, Fedakârsın ve bir ömür fedakârlıklara değersin,
Huzurlu ediliyorsun ve huzur veriyorsun, Güven dolusun ve güven veriyorsun ... Ve en önemlisi O Güzel Yüzünde Tatlı Bir Tebessüm oluşuyorsa ;
Sen; Tüm Güzelliklere, Mutluluklara, Sevgiye Değiyorsun demektir ...
İnsan sevdiğini anladığında, sevdiğin şeyin ne olduğu görünce, sevmeye değer birşey olduğunu düşününce bir damla gözyaşı ıslatır yanağını ...
Kurulamak ister yanağını ... ama istemez bir yandan; gözyaşı döktürmeye değecek birşey sevdiği için, sevinir gözyaşlarının aktığına ...
Her an düşünmek, hep aklında olmak, yanında olmadığı zamanlarda, kalbinin derinliklerine dalıp orada onunla buluşmak ...
Sesini duyduğunda içi rahat olmak'' Çok Şükür '' diyebilmek ... Sesini duyduğunda gülmek, heyecanlanmak, Mutlu olmak ...
Sesini duyamadığında üzülmek, görüşemediğinde; akşam yatarken bir damla gözyaşı dökmek ...
Onu mutlu etmek, şaşırtmak, süprizler yapmak, dünyada böyle bir güzelliğin daha olmadığını anlamak için onu '' Güldürmek '' ...
Güzelliğinden dolayı bakmaya kıyamamak ...
Onun mutluluğu ile mutlu olmak, onunla üzülmek ... Kılına zarar gelmemesi için canını dahi ortaya koyabilmek ...
Hoşuna giden birşey gördüğünde, yada duyduğunda, yada güzel bir ortamda '' Keşke Sende Yanımda Olabilsen '' diyebilmek ...
Ama önemli olan yanında olmasa bile, '' Yanındaymış Gibi Hissetmek '' ...
Ve kelimlerin, belli bir yerden kifayetsiz kalmasıdır ... Düşüncelerin ellere ve dile dökülmesi yavaşlamıştır ...
Seni Sevmek, böyle birşey Benim için ...
