[S]
Yine yoksun ve yine yalnızız gecenin sessizliği ile beraber. Derdimi dinleyen bir o var zaten. Her gün güneş, ışıkları dağın tepesini kızıllaştırıncaya kadar beni sana olan özlemimle kavuruyor. Gözlerin aklıma geliyor. Deniz mavisi gözlerin… Göğü kıskandıracak güzellikte olan gözlerine bakmaya bile korkuyorum. Alışmaktan korkuyorum belki de…
İyi ki de alışmamışım. İyi ki de bakmamışım gözlerine. Alışsaymışım şimdiki halimi düşünemiyorum bile. Şu andaki halimi nasıl anlatsam… Mesela sabah kalktığımda ilk güneş ışığını görebilmek için, gökyüzünün kızıl olduğu anı yakalamak için gittiğimiz tepeye gidiyorum. Kan kızıllığını getiriyorum ilk önce. Ve yine sensizim. Tüm yük üstümde. Geceyle savaşımı tek yapıyorum. Ama eskiden daha bir güçlüydüm.
Peki, şimdi nerede o gücüm, neden zayıf düştüm gecenin sessizliğine? Sen yoksun ya yanımda, bir kolum yok sanki. Artık gün ışığının kızıllığı eskisi gibi değil, gök eskisi kadar mavi değil. Maviyi soranlara seni anlatıyorum şimdi. Senin gözlerine bakmalarını tavsiye ediyorum. Ne gök mavisi, ne de deniz mavisi… Ama uyarı mı da yapıyorum, fazla bakmamalarını tavsiye ediyorum. Sonra ayrılması zor oluyordu çünkü…
Güneşi gecenin üzerine çıkarttıktan sonra eve gidiyorum ve gitmek olduğum bir işim olduğunu anlıyorum. Yine beni her zaman beklediğin çam ağacının önünden geçiyorum. Ama artık sen beklemiyorsun. Çok uzaklardasın…
Bir tarafının, kalbinin bir köşesinin bu sokaklarda olduğunu hissediyorum. Her taşı kaldırsam altından bir parça sen çıkacakmışsın gibi geliyor. Biliyor musun, bu da beni yoruyor. Evet, doğru söylüyorum. Seni düşünmek artık beni yormaya başladı. Eskiyor muyum ne, anlamadım.
Eskiden olsa, neler neler yapardım. Bir ateş böceği olur, geceyi gündüz yapardım. Güneşin yerini alırdım, hiç gece olmazdı. Sessizlik olmazdı, ayrılık olmazdı… Ama yapamıyorum işte. Sen yoksun ya yanımda, olmuyor işte…[/S]
