Sen! Ben! Sen! Ben! Sen!..
Dur! sen beni tanımazsın.. Sana biraz kendimi anlatayım!
Korkağımdır ben.Sevdiğim kadının gitmesinden korkarım...Gidilmekten değil, sevdiğimin gitmesinden.Acizlik midir bu? ya da güçsüzlük mü? Umram da mı? Hiç farketmez...
Korkarım ben!
Ve her seferinde; 'korktuğum başıma geldi' derim. Gördüğün gibi, korkağım ben!
sevdiğinin gitmesinden korkan, korkmaktan korkmayan bir korkak!
Düşüncesizimdir ben.
Tek düşüncesi, sevdiği kadını düşünmek olan bir düşüncesiz...Tek düşünebildiğim sevdiğimdir benim ve başka hiçbirşey düşünemem...Sevdiğimi düşünmekten başka...Ne söyleyeceğimi, ne yapmam gerektiğini bilmem, düşünmekten ürkmem ve hiç bir zaman da vazgeçmem...
Tembelim ben...
Sevdiğimin elini tutup bir bankta günlerce oturabilirim...Hiçbir şey yiyip, hiçbir şey içmeden...Herhangi bir vitrin ilgimi çekmez ya da hiç bir alışverişi merkezi cazip gelmez...Öylece uzanıp sevdiğimi düşünmek varken yatağımda...ya da bir cam önünde, sevdiğimin gidişini izlemek sessizce...Düşlemek...özlemek...beklemek...istemek ...sevmek...gördüğün gibi tembelim ben...
Çocuğum ben!
Hayaller kurup, oyunlar oynarım...Yerli yersiz ağlar, zamansız susarım...
Ben...Bazen ne diyeceğimi bilmem, bazen dediklerime hakim olamam...Çokca severim, bolca üzerim. Utangaç ve sıkılgan, asi ve uysal...Zaman zaman bebek, zaman zaman adam! çoğunlukla serseri...Çok değişken ve dediğin gibi dengesiz...
Ben...Gözleriyle konuşan...sessizliğiyle anlatan...
Ve sen... Epeyce uzak bir güzelliği ayaklarımın altına seren...Şimdi dilimden düşen sadece ;
Sen! Ben! Sen! Ben! Sen!...
