Sessizlik İyidir…

SESSİZLİKTEN GELEN PARANOYAK DÜŞÜNCELER
Çalan çanlardı kulak zarlarımı patlatmaya niyetli uğursuz ses. Kör edercesine ışık saçan o anlamlı güneş ve güya ciğerlerime hayat veren o atmosfer. Elimde neşter vursam diyorum bileklerime, nasıl bir his acaba? Hayır! Sonum böyle olmamalı, bu kadar basit değil. Etrafımda bir şeyl...er için koşuşturan insancıklar. Birini öldürmek nasıl bir heyecan acaba? Korku mu yoksa güç paradoksu mu? Ya da acizlik… O karşı denizde dalgaları yarıp geçen bir vapur mu? Biri el sallıyor bana, gel diyor. Gerçek mi? Hayır! Sadece beynim oyun oynuyor duygularımla. Tüm güzel şeylerin panoraması gözümün önünde bubi tuzaklarıyla, ama yakalanmam kolay kolay.

Martı pisliklerine basarak yürümek…
Adımlarımı atarken ardımda bıraktığım her binanın duvarına elimi sürmem, vazgeçilmez bir his.
Her baloncu görmemde gözlerimin yukarı doğru kayması, her an uçacak hissi.
Tüm kalabalığa rağmen ayaklarına bakmaktan vazgeçememem,
adımlar hep hızlı,
tek göz arada bir kapalı, hasta mıyım?

Akıldan geçen düşünceler ışık hızından daha hızlıymış. Ben yetişebiliyorsam anlamsız hızlı şeylere, o zaman bende ışık hızından hızlıyım dimi? Yoksa beynimde mi bana tuzak kuruyor onca yalnızlığın arasında? Aklıma bir şiir geldi.

Yalnızlık değil sessizliğin,
Yargıladığın bakışların
Ucuz tavırların, muzdarip gülüşlerin.
Hayır!
Yalnızlık değil adın,
Farklı düşüncelerin,
Dünyaya bakış açın
Ya da mutluluğa olan hasretin…
Hayır!
Yalnızlık değil, sessizliğin,
İzin verme, ezdirme
Yenilme yalnızlığa!
Zira yalnızlık değil, kişiliğin senin sessizliğin.




Sessizlik İyidir…