Ben olman lazım

Ben olman lazım beni anlayabilmen için,
Benim baktığım gözle görmelisin dünyayı.
Bazen, içinde fırtınalar kopan bir rüzgâr,
Bazen de içindeki çocuğu saklamaya çalışan bir insan...
Adı yok kendimi tarif etmemin,
Sevdim mi tam sever, adam gibi severim...
Kin gurur ve öfke...
Bunların hiçbiri yoktur içimde...
Kırıldım mı da, kapatırım kalbimin kapılarını
Anahtarını da vermem kimsenin eline...
Bazen çıkarım kendi iç dünyamda yolculuğa
Bir gemi olurum,
Fırtına çıktığında da bir liman ararım,
Sessizce.
Bulamam, kaybolur giderim o koskocaman denizde...
Sana beni anlatamam...

Anlayabilmen için beni, ben gibi sevmen lazım...
Nasıl biri olduğumu görmen için, kalbime girmen lazım...
Ben, buyum işte
Bazen, şımarık bir çocuk,
Bazen de sevgiye muhtaç yaralı bir serçe.
Adına sen ne dersen de işte...
Ben, kendimi bu kadar tarif edebildim.
Şimdi söyle,
Beni sevecek kadar yürekli misin?
Kalbimin anahtarını sana vermeden, kalbime girebilecek misin,
Yoksa sevmekten vazgeçip arkanı dönüp gidecek misin?
Gitsen de kızamam sana,
Birgün yürekli olup döner gelirsen nasılsa.
Kimbilir, belki o zaman kendimi daha iyi anlatabilirim sana...