gücüm GÜÇSÜZLÜĞÜMDENDİR..

gücüm GÜÇSÜZLÜĞÜMDENDİR... Her yağmur damlası Bir yeşil yaratmak içindir... Sanmasınlar YIKILDIK... Sanmasınlar ÇÖKTÜK... Bir başka bahar için, Sadece yaprak DÖKTÜK... Mevlana yıllar önce böyle söylemiş... Kendisini bir HİÇ olarak görmüş.. Herşey olmasına rağmen bir hiç demiş... Aşkın karşısında kendisini güçsüz bilmiş... İşte tüm gücüde bu güçsüzlükten gelmiş... Ben kendi halimdeki bende derim ki şimdi... o kadar büyük bir aşk yoktur bende... ama bilirim mayamda vardır AŞK.. ve benimkisi bu kadarken güçsüzleştiriyor beni bu dur tüm mesele..... Şimdi konuşmaya başlayayım. Sol yanım acımaya başlayalı beri... Kendi kendimi recm ettim ben... Ayaklarına pranga takılan köleler misali Tüm prangaları sol yanıma havale ettim ben... Aşkı götürdüm çoğu kez darağacına.. Kendi ipimi kendim çektim ben.. Şimdi ne kadar çok ben dedim ben... Kimi alsam içime savaş çıkıyor içimde Tüm ordularımı dağıtmaK zorunda kalıyorum.. Güçsüz düşüyorum... Oysa zaferler elde edebilecekken.. Kıyamıyorum AŞKA.. Elim kalkmıyor susuyorum... Tüm ganimetleri almadan kaçıyorum bu savaştan... Şimdi ben kıyamadım ya tüm maddi Aşklara... Kan kusuyor artık şarkılarımın nakaratları... İçime doğru susuyor kanrevan cümleler.. Beş para etmicek insanlara meze olurken.. Adım adım yürüyorum aşka... gücüm Güçsüzlüğümdendir oysa.. görmek için göz gerekli değildi.. görmek için yürekti gerekli olan.. kim gördüyse beni... el kaldırsın... ama kaldırmasına gerek yok ben görüyorum elleri... O kadar az ki hiçe yakın az... ama HİÇ olmayı isteyen biri için... Hiçin ne hükmü var ki...