Kiralık Hayaller

Ne zaman bir mutluluğa açsam kapılarımı,efkarlarım şımarıp yutarlar beni…Kalelerim çöker birer birer ve ben yine o sadık dostlarımla birlikte kalırım,hayallerim ayakta tutar beni…Anlarım ki onlardan maada sadık bir dostum yokmuş dünyada…
Bir şimşek çakar beynimde, umutlarımın kırıldığı, beklentilerimin gönlümce olmadığı zamanlarda… Der ki düşüncelerim,”dünya rahat edilecek yer değil”…İş, aş ve arzularımızın ayak oyunlarıyla sürüp giden bir hayat tarzı işte yaşadıklarımız…
İki yüzlülükleri barındıramadım hiç,yüreğimde…Definelerini kaybetmekte beis tanımayan kadınların,sarhoş,gecelerin ve talihsizliklerine ağlayan kentin, içler acısı manzaraları hançerler yüreğimi…
Üzerlerine kurşun yağmurları döküldü yalnızlıklarımın…Başkalarının çektiği cefaları seyretmekten haz alan gönüllerin var olduklarını hissettikçe öldüm…
Ne zaman bir mutluluğa açtıysam kalbimin kapılarını, efkarlarım bilmediğim nedenlerle şımarıp yuttu beni…Vay be! Demekten başka hiçbir şey gelmedikçe elimden, kahroldum.