Benim kışlarım yaza benzer...

Benim kışlarım yaza benzer...

Öyle soğuklarda yanarım ki kimse üşüdüğümü bilmez...
Kimse kendime yettiğimi de bilmez de yalnız kaldığımı farz eder...
En çok kışı severim ben...
En çok kışın ısınmayı...
Kış karları, karlar üşümeyi ve üşümek de ateşi, yazı sevdirir...
Her kış gelecek yazı düşler ve ısınırım...
Ve düşlerim öyle geniştir ki karlar ortasında güneşi düşünerek ısınırım...
Benim kışlarım yaza benzer...
En çok kendim inanırım...
Kendim bilirim en fazla karların dondurduğu kadar, yaktığını da...
Ve bir yaz günü kaybettiğim umutlarımı,
Bir kışın göbeğindeki boranlarda ararım...
Ben en çok yazları üşürüm...
Kışın geleceğini bilmek, gelecek korkusunu depreştirir yüreğimde...
Kışı düşünmekten yazı yaşayamam da...
Onun için benim yazlarım kışa benzer!..
Ve yüreğimde yazları yaşarım, bedenim karlar altındayken...
Bir tek düşüncelerimi tutsak edemem ben!..
Hislerimi tutsak ettiğinden ve kuşkularımı örttüğünden başka...
Hep bir kış ortasında yazın ölmeyi düşlerim...
Ölürüm de zaman zaman; yinede öldüğümü, hepinizden gizlerim!.