Unutucaktım.

Unutucaktım.. Yüzüme bakıp ' bitti artık, buraya kadarmış, bir daha görüşmeyelim 'dediğin günden beri unutacaktım seni.

İlk otobüse atladım direk. Bir arka koltukta 2 sevgili oturuyordu. Başımı cama yaslayıp, geçip giden arabaları seyrederken, bir an kızın sesi ile irkildim ve 2 katlı evi işaret etmiş olacakki, 'aşkım evimizi şuradan tutalım diyordu'.

O anı hatırlamıyorum. Kulaklığı takmış, onların sesini duymayayım da , kulaklıktan ne şarkı çalarsa çalsın havasındaydım. Ah, şu kahrolası şarkılar. İnsan 2 şarkıda , bu kadar efkarlanır mı ?

Yoğun trafik, bol hüzün, biraz keder, ve sigarasızlık.. Evet tam bunların üstüne, birde arka koltukta ki 2 sevgili ve evleneceklerinde tutacakları 2 odalı ev.

Neyse ki, (yani sonunda) otobüs gelmişti.Ohlar,püfler ve küfürler eşliğinde otobüsten indim. Ve bir daha binersem bu otobüse diyerek, inceden turizm şirketinide küfür yağmuruna tuttum..

Ne yapıyım canım, daha yeni unutacak bir insana bu kadar yüklenilmez ki. Ne gerek vardı bileti tam o koltuğa verecek? Ne gerek var otobüsü o kadar doldurmaya. Hayır 15 lira bir bilet olurmu? Hayırdır ay'a mı gidiyoruz.

Neyse; unutuyordum seni. Otobüsten inince anladım bunu. Hava o kadar soğuktu ki, aklıma bile gelmedin. Şaka şaka, bu soğuk havada böylemi giyilir diyerek kızıp, atkını bana vermişsin. Atkını tutup yere atmaya(kıyamadım).

Sonra eve gittim. Bir sigara yaktım. Bir de şarkı çaldım en acılısından. Sonra bir sigara daha yaktım, sonra bir sigara daha. Sonra uyumaya çalıştım, ama uyku tutmadı. Kalktım bir sigara daha yaktım.

Zor bela uyanmışım, saat 06.30'du. Kalktım, çıktım gittim evden. İşe de gitmedim. Zaten işimde yoktu, yani seni sevmekten başka. Saatlerce mal mal gezmişim sokaklarda. Bir bankta oturup yoldan geçen insanları, pardon sevgilileri izleyince isyan ettim gene.

Tekelcinin önüne gittim, 2 bira dedim. Cebimden 2 bira parası bile çıkmadı. İsyan ettim, (sana değil lan biraya). Yürüdüm gittim oradan, saçları sana benzeyen, ama kolunda bana benzemeyen birisi ile uzaktan gözgöze geldik. Gülümsedim onlara, bakmadılar bile bana.

Sanki, bütün herkes benim inadıma yapıyordu bunları. İnsan elindeki, değeri kaybedince anlıyordu. Sonra bidaha unutmaya çalışmadım. Nasıl olsa, unutamıyordu insan..