Hey sen! Lütfen...
Tam da seni unutmuşken,
Tam da beni avutmuşken,
Girme hayatıma yeniden...
Yeni bir vurgunu taşıyamaz yüreğim,
Yeni bir beni avutamaz benliğim...
Git uzaklara,
Ta dağların ardına,
Ta dipsiz kuyulara,
Ve hatta en kuytulara...
Yeminim var bana
Bu ben, yeni bir ben yaratamaz benden yeniden,
Ağır gelir,
Zor gelir,
Zar gelir taşıyamam.
Sadece beni taşımaya ahdim var,
Yeminim var,
Çok kararlıyım ...
Gelme yanıma,
Yaklaşma yamacıma
Var git yoluna...
Hiçbir gözde seni bulmak,
Hiçbir izde sana rastlamak istemiyorum...
Her ne isen,
Her kim isen,
Ben de varlığını çoktan silmişim
Çoktan bitirmişim ne istiyorsun benden
Sana yakınlığımı sevmiştim ta ezelden
Sana yatkınlığımı,
En derinden...
Yolum açıktı,
Ufkum açıktı,
Tutkum açıktı sana...
Yeni bir girdap,
Yeni bir ızdırap,
Yeni bir rab olma bana eksik olsun memnunum hayatımdan.
Bırak kendimi kendimde yaşayayım,
Bırak kendimi sensizliğe alıştırayım,
Bırak kendimi bir ben bileyim bir başıma yaşayayım.
Tüm kapıları kapamışken,
Tüm acıları sindirmişken,
Tüm yürek çarpıntılarını dindirmişken
Ve bendeki varlığını yok edip bitirmişken
Ne istiyorsun benden.
Yüksün bana,
Gamsın bana,
İsyansın bana,
Artık geçti benden dürdüm defterini ..lütfen!
Yoruldum seni taşımaktan
Yazasım da gelmiyor seni,
Okuyasım da
Şarkılarda bile duymak istemiyorum seni
Anla beni...
Beni bana bırak
Uzak dur benden
Lütfen...!
(Zeliha Gökkan)
