SEN HİÇ DERTLEŞTİNMİ YALNIZLIKLA
Sen hiç dertleştinmi yalnızlıkla
peki ya senin hiç sensizliğin oldumu
ya hiç güneşi beklerken tutulduğuna şahit oldunmu
yarını beklerken farkında olmadan saatin yarını gösterdiği oldumu
herşeyini feda ettiğin vurdumu seni usuldan hiç
birden etrafı izlerken gülen insanları fark ettiğinde,
ne zamandır suratının asık olduğundan habersiz oldunmu
göz yaşlarını farkettirmemek için yağmuru bekleyip ağladınmı hiç
seni beklemiyorum artık gülüşün var sadece aklımda ve gözlerin
sevgimi güneşe sardım sıcak kalması için
umudumu yağmura yatırdım her damlada biraz daha büyümesi için
kötü ne varsa üzerine bir avuç toprak attım yok olması için
seni sana bıraktım herşeyden herkesten habersiz elvedasız yok oluşum
senden
Şimdi GÜLÜCÜKLERİN BAŞKASININ OLSUN GÖZLERİNDE
Selam: SEN HİÇ DERTLEŞTİNMİ YALNIZLIKLA
Gecenin yalnızlığı düşmüştü üzerine. Ne sahile inip dolunayı seyretmek, ne de dostlarından birine telefon açmak.... Hatta; çok sevdiği balığının yüzüşünü bile izlemek istemiyordu. Sadece yalnızlığının içinde kaybolmaktı istediği. İçinde çoğalan benlerle, bir daha bütünleşmek. Ve tekrar güneşi karşılamak. Sanki, karanlık yalnızlığını aydınlatacak ışık, yüreğinin içersinde, bir kıvrımın arasına saklanmıştı.
\"Gece\" diye, söylendi kendi kendine.... Ne kadar da benziyorlardı birbirlerine. İkisi de aydınlığını ruhlarına gizlemişlerdi, ikisi de yapayalnız, ikisi de hüzünlü, ikisi de çılgın, ikisi de gizemli ve ikisi de ağlıyordu...
qüzeL payLasımLar sunuyorsun..bizi qeriLere qötürerek..
emeqine saqLık.
