Seni ümitsizce sevmeme kızma
neden seni sevdimki
neden seni sevdimki...?
kalemimden yüzükoyun dökülen sevgin,üşüyecek satırlarımda ansızın... çırılçıplak yazacağım çünkü sensizliğin her kelimesini...
gerçekleşmemiş tüm vaatlerine,isyan eder gibi...
eylül gibi konuşacağım yine,eylül gibi yazacağım;
saçları ıslak olacak harflerimin.
mendilimde sakladığım ayrılık gözyaşlarına;gözlerimi şikayet edeceğim
bir zavallı gibi...artık mevsiminden kovulan yağmurlar gibi
ardından çağlayıp durmasınlar diye...
kuşları şikayet edeceğim birde;umutsuzluğumun ölümcül sessizliğine inat,en neşeli şarkılarını cılız dallarıma bırakmasınlar diye...
birde kendimi şikayet edeceğim,kendime;neden seni sevdim diye...!
ben senden hiç vaz geçmemiştim ki,yüreğimi yangın yerine çeviren
zoraki sevgine rağmen...sadece biraz dışında kalmak istedim
senin zamanlarının...sadece kavga ettiğim yokluğunu,
kızdırmak istedim biraz daha.
kendime dönüp,sensizliğin açtığı her boşluğa yine kendimi eklemek;
içimden fışkıran melankoliyi yine kendimle yaşamamak istedim...
sensiz neye benziyorum,sensiz bu hayatın içinde neyim,kimim,nasıl biriyim diye bir dönüp bakamak istedim kendime...
yanlızca hep yokluğunu yaşıyor olmak mıydı bende
varlığını ulaşılmaz kılan, yoksa gerçekten sen miydin?
işte en çok bunu bilmek istedim...
aşk peşi sıra sürüklüyor insanı saçlarından...
tüm bildiklerini bırakıp arkasında, itaat bekliyor kendisine,
sevmeyi göze alandan...unutup kendimi,fırlatıp içimden
onurumu bir yana, kimliksiz bir hiç gibi, senin için göze aldım aşkı ben...ya sen???bu aşkın hikayesine hep aykırı kalmak oldu
tek fedakarlığın...beni hep kendi hayatının dışında ,
yokluğunun gölegeleriyle avunan bir çocuk gibi aşkından yetim bıraktın...senden karşılıksız ve sonsuz olan hüzünlerime yanıt aradığımda;hep yanlızlığımı verdin ellerime ve sensizlikten üşüdükçe;
ellerini değil hep yanlızca yanlızlığıma sarıldım böylece...
birtek sen değildin,beni yanlızlığımla ödüllendiren...
birtek sen değildin,sorularımı yanıtsız.yanıtlarımı anlamsız bırakan.
bu hayatta kendinden başka kimsesi olmayan biriydim..
sonra sana adadım kendimi ve birde "bensiz" kaldım böylece...
yinede debelenen hayatımı ayırmadım kimsesizliğimden,
kimsesizliğimin içindeki sessizliğimden...
beni bu aşka davet eden, ellerindeki ve gözlerinde ki tüm hayallerini yalanlayan; dudaklarının arasında mevzileşmiş o keskin
sözlerine kızmadım hiç...yüreğimdeki balçıga batıp çıkan hüzün martılarının çığlıklarına da kapamadım gözlerimi...
benden başka herkes duysun istedim aşkın acıttığını...
duysun ama kimse uyandırmasın istedim beni, senli acılarımdan...
öğrendim artık; hep yokluğunu yaşıyor olmakmış,
seni bende ulaşılmaz kılan..
Selam: Seni ümitsizce sevmeme kızma
