Zarok İ Tu, Tu Zaroka Min İ....
Dün akşam ilk defa arkamda kalanları umursamadım, önümden geçip gidenlerin gözlerine bakmadım. Bana nasıl baktıklarına dikkat etmedim. Düşünmedim onların akıllarından geçenleri. Sadece yürüdüm. O an ne vardı içimde, farkedemedim. Hatırlamıyorum şimdi, nerde unuttum adımı. İçimi boşalttım. Nerde bıraktım kendimi, bilmiyorum. Bulamıyorum. Kan izleri yetmiyor, kaybettiklerimi yeniden bulmak için.
'Ümit etmek en kötü kötülüktür, işkenceyi uzatır.'
Yaralarımdan kan sızıyor ve ceset kokuyorum. Yok artık gücüm ayağa kalkmaya. Yeter, çekiştirmeyin beni!