Ben seni kocaman bir yürekle sevdim.Gözlerim değil,yüreğimdi seni gören.Sen damarlarımdaki kana karışıp geldin,oturdun yüreğime.Bir başka yerde olamazdın zaten.Sen,benim en değerli yerimde,yüreğimde olmalıydın,orada kalmalıydın.
Çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek,ilk kez bu kadar kolay kabullendi seni.Herhangi bir konuk değildin artık.Bu yüzden ne ağırlama faslı vardı,ne uğurlama.O yüreğin gerçek sahibiydin.
Şimdi yaz,sonbahara giriyoruzya...Ben dört mevsim baharı yaşadım seninle.Çiçek çiçek açtın yüreğimde.Gökkuşağı zayıf kaldı,senin renklerin karşısında.Taze bir yaprak gibi yeşildin.Açelyaydın pembeliğinle.Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün.Kırmızıydın bir ateş gibi.Ve maviydin...En çok bu renkle anmayı sevdim seni.
Seni severken dünyayı da sevdim ben,insanları da...Kendime bile dar gelirken,içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiyim artık.En kızgın,en tahammülsüz anlarda bile,seni düşünmek yetti bana.İçimdeki sevinç yüzüme yansıdı,güldüm.Beni güldüren senin sevgindi ve kaygısız,içten gülüşün ne demek olduğunu,nasıl güzel bir şey olduğunu anladım seninle.
Her şeye rağmen sevdim seni.Güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk yoktu.Koca bir kente,koca bir ülkeye kafa tutabilirdim.Sen elimden tuttuğunda patlamaya hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi.Menzil sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi eritirdim,kül ederdim.Sana ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm.Ve o göle bir tek sen girebilirdin.
Sevdim ve hayrandım da...Her halin çekti beni.Duruşunnu,uyumanı,gülmeni,kızmanı,şaşkınlığın ı,saflığını,kurnazlığını,çocukluğunu,olgunluğunu sevdim.Sesini de sevdim suskunluğunu da.Küçük oyunlarını,kaprislerini,sitemlerini,korkularını sevdim.Seni ve o doyumsuz sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu zaman.Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.
Seni severken yorulmadım.Çünkü sen yaşam kaynağımdın.Hergün yenilendim.Seninle çoğaldım,büyüdüm.Eksik kalan neyim varsa tamamladın.Ölmeyecektim;çünkü,sen ölmezliğin ta kendisiydin.
Sevdim işte ötesi yok...
