Uykularin kaçar geceleri, bir türlü
sabah olmayi bilmez.
Dikilir gözlerin tavanda bir noktaya,
Deli eden bir ugultudur baslar kulaklarinda
Ne çarsaf halden anlar ne yastik.
Girmez pencerelerden bekledigin o aydinlik.
Onun unutamadigin hayali,
Sigaradan derin bir nefes çekmisçesine dolar içine.
Kapanir yatagina çaresizligine aglarsin.
Sevmek ne imis bir gün anlarsin.
Bir gün anlarsin aslinda her seyin bos oldugunu.
serefin, faziletin, iyiligin, güzelligin.
Gün gelir de sesini bir kerecik duyabilmek için,
Vurursun basini soguk tas duvarlara.
Büyür gitgide incinmisligin kirilmisligin.
Duyarsin,Ta derinden acisini, çaresiz kalmisligin.
Sevmek ne imis bir gün anlarsin.
Bir gün anlarsin ne ise yaradigini ellerinin.
Niçin yaratildigini.
Bu igrenç dünyaya neden geldigini.
Uzun uzun seyredersin aynalarda güzelligini.
Bosuna geçip giden günlerine yanarsin.
Dolar gözlerin, için burkulur.
Sevmek ne imis bir gün anlarsin.
Bir gün anlarsin tadini sevilen dudaklarin.
Sevilen gözlerin erisilmezligini.
O hiç beklenmeyen saat geldi mi?
Düser saçlarin önüne, ama bembeyaz.
Uzanir, gökyüzüne ellerin.
Ama çaresiz,
Ama yorgun,
Ama bitkin.
Bir zaman, geçmis günlerin hayaline dalarsin.
Sonra dizilir birbiri ardina gerçekler, aci.
Sevmek ne imis bir gün anlarsin.
Bir gün anlarsin hayal kurmayi;
Beklemeyi, ümit etmeyi.
Bir kirli gömlek gibi çikarip atasin gelir
Bütün vücudunu saran o korkunç geceyi.
Lanet edersin yasadigina...
Maziden ne kalmissa yirtar atarsin.
O zaman bir çiçek büyür kabrimde, kendiliginden.
Seni sevdigimi iste o gün anlarsin.
