Anasız Babasız, Hem de Asker Ocağında!

Karanlık bir odanın içerisindeydik, pencereden odayı aydınlatan ay ışığı vardı sadece. Dokuz on bir nöbetindeydik, dışarıda şırıl şırıl yağmur yağıyordu. Latif abi ile derin sohbetler etmeye başladık! Geçmiş zamanın ve önümüzdeki gelecek günlerin.
Laflar döndü dolandı ana babada durdu!
Anam ben her sabah kalktığımda bana taze çay yapar, yanında sıcak ekmek ve otlu peynir olurdu. Bana her sabah kahvaltıyı anam hazırlardı. Babam beni çok sever kardeşlerimden bir tek bana bisiklet aldı. Yiğitti benim babam dedim.
Ne güzel her zaman yolunu gözleyen evde seni bekleyen, seni seven bir anan birde baban var dedi latif abi. Ben daha anamı görmedim, sarılmadım sarılamadım boynuna, bayramlarda elini öpeceğim bir anam babam olmadı benim. Ben doğarken anam ölmüş. Bundan beş yıl öncede babam kalp krizinden ölmüş dedi latif abi.
İşte o zaman ben yıkıldım, nerden bilebilirdim ki! Nerde ve zaman bir ana veya baba konusu açıldı mı latif abinin gözleri dolar ağlamaya başlar. Toprakta derin bir uykuda yatan anasını babasını özler. Latif abinin yanında ben gözyaşı dökemedim! Çünkü benim yüreğim kan ağlıyordu.
Halada aklımda latif abi ile geçirdiğimiz o dokuz on bir nöbeti, unutamıyorum ne yapsam da. Allah sabır selamet versin geriye kalanlara...


17 May. 2006



Bu şiir 1985/2 tertip vanlı latif demire yazılmıştır.