yeter ki yakınlarımda ol hep
ilginc bir sekilde yas arttikca cagimizin tabiriyle daha bir birey oldugumuz icin azalmasi gerekirken artan ozlemdir anneye duyulan.
'rastlarsa gozlerin yasli yavruna
sucunu bagisla saril boynuna....
senin hasretini duydum derinden
eller kadir kıymet bilmiyor annem
senin gibi kimse sevmiyor annem'
daha kucukken sıkıldigimi hatirliyorum, annemin o fazla ilgisinden. 'yavrum ustune kalin bi sey almadan cikma' 'canim bak terli terli su icilmez ama'
kizardim, sinirlenirdim, 'anne birak kac yasina geldim artik' derdim. geceleri ustumu ortmeye gelirdi bazen, uykumu boluyosun diye homurdanirdim.
bu aksam ne yiyecegiz sorusunun cevabi sevmedigim bir yemekse burun kivirirdim.
arkadaslarimla cok vakit gecirdigimi, onunla hic ilgilenmedigimi hissettirmeye basladigindaysa cilgina dondugumu hatirliyorum. yuzune demedim bunu; ama kendine ben merkezli olmayan bi hayat edinse ne hayirli olur onun icin geciyordu aklimdan o donem.
hele o cok sevdigin dostlarin cikarlarina dokunursan sabun kopugu gibi kaybolurlar dediginde, bilmis bilmis 'anne sen kendi is hayatindan edindigin arkadaslarini benim canim cigerim olan dostlarimla kiyaslama' cikmisti agzimdan.
sonra gecen zaman annemin her konuda hakli oldugunu kanitladi bana. benim tum kalbiyle sirf iyiligimi isteyen yegane insan oldugunu gosterdi. sirtimdan beni vurmayacak en buyuk dostum, canim annem benim.
kendine ait bir hayati olmamasi degilmis megersem sorun. beni kendi hayatiyla cok fazla ilgilenemiyecek, kendi isteklerini hep benim ugruma geri plana atacak kadar cok severmis o.
hep yakinimda oldugu icin degerini tam olarak anlayamadigim, yasamdaki en buyuk desteyimmis benim. can kaynagimmis... bana can verdigi yetmiyormus gibi ugruma canini vermeye hazirmis...
o kadar istiyorum ki bazen evden cikarken ben 'canim hava soguk, istersen bunu da giy' diyen bir ses duymayi.
o sevecen, o bana her konuda inandigi ve guvendigi her halinden belli olan bakislari uzerimde hissetmek o kadar buyuk bir mutlulukmus ki...
moralim bozuk oldugunda bunu fark ettirmemek icin her seyi yapmama karsin annelik icgudusuyle hemen durumu hissedip bana sarilan annemi o kadar ozluyorum ki bazen.
yoruldum ......
söz annecim, bir daha pisirdigin pirasalari bile afiyetle yiyecegim. yeter ki senin o guzel ellerin degsin onlara... . yeter ki yakinlarimda ol hep.... seni cok seviyorum... elimizdeki seylerin degerini onlar elimizdeyken bildigimiz gunleri gormek umidiyle...
