Anneme mektup

Ben bu gurbete ile düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.

Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Gözlerim kapanıp daldığım zaman,
Yeniden yollara düzülmekteyim.

Son günüm yaklaştı görünesiye,
Kalmadı bir adım yol ileriye;
Yüzünü görmeden ölürsem diye,
Üzülmekteyim ben, üzülmekteyim.

Annem annem
Sen üzülme
Sözlerin hep yüreğimde...

zamanında bunu çok dinleyip ağladım.ağladıkça dinledim.
anne zen üzülme dedim,kendim üzüldüm.çok güzel bir şiir Rohan. :1:

dünyanın en değerli varlığı olan annelerimizi bize bir kez daha hatırlattığın için teşkkürler üstat umarım kimseler anne yokluğu çekip üzülmez