İçimdeki bütün kabus ağaçları kesilse, hüzünlü bir eylül, yağmurlu bir nisan olmasa yüreğim…her sabah uyandığımda yastığıma bulaşmasa gözyaşımın kan izi…turuncu bir hayalim olsa pembe düşler üstüne ve beyaz gül demetleri olsa sahne ötesinde… kayıp gitmesem bir zaman tünelinde… hayatımda ilk defa, ilk defa, dünü düşünmeden ve yarın için endişe duymadan yaşasam …ve takılmasa dilime her cümlenin sonunda…
“ey hayat canımı acıtma artık”
olmaz mı…
