Sana Bir Not Yazmıştım

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

Aşk Bir Nehirdir...

Sevgili,

Bugün 13 Şubat, yine bir kış günü; dışarıda kapalı, asık suratlı bir hava.
Ve yine bir cumartesi gecesi yalnızlığındayım.
Anılar, hayaller, düşler, sözcükler, imglerer, dizeler.
Çalışma odamdayım; elimde Dostoyevski’nin “İnsancıklar” adlı eseri
Bir yüz geliyor gözümün önüne
Yüzündeki gülüşe dokunmak olanaklı mı?
Yalnızlık kötü bir rüya, bir karabasan, çoğu zaman...
Ama, belki de yalnızlığım özgürlüğüm benim...
Belki de ben mutluluğu yalnzılıkta buluyorum, kimbilir.
Ama yarın 14 Şubat,
havanın nasıl olacağının ne önemi var,
önemli olan adı ve anlamı:
“Sevgililer Günü”, çok yüce bir anlam; buna “ Aşıklar Günü” dememde bir
sakınca yoktur herhalde.

Sevgili,
Ben bir yazıya başlarken önce konun içeriğinde olacak kavramların tanımından başlarım; herkes aynı sözcükten aynı şeyi anlasın diye.
Oysa şimdi konu ve kavram tek; aşk
Ama, tanım yapamıyorum.
Sadece ben değil, kim tanımlayabilir aşkı; tamıtamına, eksiksiz

Kimimize göre; aşk vardır vurulası derler,
birdenbire kavrar kişiyi, parlatıverir gözlerini,
ama onun başlaması gibi sönmesi de tez olur,
sanki bir kuştur o; şimdi konar, şimdi uçar,
bizde onu tutamamış olmanın, kaçırmış olmanın üzüntüsünü bırakır.

Aşk da vardır belli etmez kendini,
bildirmez, anlamazsınız, duymazsınız sevdiğinizi.
birgün seziveririsiniz: “ A!... seviyormuşum ben onu,
yıllardan beri seviyormuşum” dersiniz.
Ve sevgili ile bütün konuşmalarınızı birer birer hatırlarsınız;
daha dün ilgisizlikle hatırladıklarınızı bugün bir sevgi içinde ,
haytınızın en önemli anları diye hatırlarsınız .
Ama ne yazık ki, o da söner, unutulur.
Çünkü, insan gönlünün duyguları tez solar.

Bazılarına göre aşk,
kapısı önünde çekingen bir özlemle beklenilen kilitli bir bahçedir.

Kimine göre de, aşk öznelliktir;
aşk duyarlılıkla bezenmiş benzersiz, biricik bir durumdur.

Kime göre sevinci bir an, acısı ömür boyu sürer.

Aşk, Makar Devuşkin gibi ihtiyarlarda ise çıldırtan bir etkiye sahiptir, o kadar ki Makar, âşık olduğu genç kız bir domuz tüccarı ile evlenip şehri terk edeceğini söyleyince, çıldırır:

“…Hayır, Varenka ! Seni benden koparmalarına razı olamam. Yarın erkenden kalkacağım. Ağrıyan belime, şişmiş ayaklarıma aldırmadan kalkacağım. Kendimi arabanızın altına atacağım; tekerleklerin önüne yatacağım. Ölürüm de seni bırakmam. Haksızlık bu! Ben de seninle gelecegim. Arabanızın arkasından köpekler gibi koşturacağım../.../ Kime tatlı iltifatlar edeceğim? Kime tumturaklı mektuplar yazacağım? Bittim ben! Bu acıya dayanamam; kesin ölürüm. Evim yok, ailem yok, dikili bir ağacım yok. Kimse beni adam yerine koymaz. Halbuki seni ne kadar da çok sevmiştim...”

İhtiyarların âşık olma halini, yine ihtiyar âşık Makar’ın genç sevgiliye yazdığı mektubun ilk satırı olan şu söz çok iyi açıklıyor: “… Anacığım ihtiyarlık maskaralıkmış..." ( Dostoyevski: İnsancıklar)

Aslında Makar’ı maskara eden ihtiyarlığı değil, genç kıza olan aşkıydı.

Bazıları aşkı aklın düşmanı görür:
“aşk”ta akıl blokedir, dolayısıyla mantık da yürütülemez. Seven, sadece “aşık” olduğunu bilir, gerisi onu ilgilendirmez. Örneğin, sevgili –yarım ağız- “susadım” dediyse seven kazmayı alıp önüne çıkan ilk dağı –su bulma ümidiyle- kazmaya başlar. O dağda suyun olup olmayacağı, varsa bile onlarca, belki de yüzlerce metre derinlikte olduğu ve bunun da kazmayla çıkarılmasının çok uzun yıllar alacağı, hatta bir insan ömrünün yeterli olmayacağı ve daha korkuncu, aşık dağı kan ter içinde büyük bir özlemle/hırsla kazarken sevgiliye göz koymuş olan bir başkasının oracıktaki bir bakkaldan (veya şimdiki gavurca adıyla marketten) hazır plastik şişelerdeki sulardan götürerek sevgilinin gönlünü fethettiğini, -her toplumun ve her devrin olmazsa olmazı olan bir kaynana Semra’nın-, bu haberi -sanki memlekette başka haber yokmuş gibi-alelacele aşık’a koşarak ve iki elinin işaret parmakları kafasında dikili vaziyette , “oğlum Edirne, oğlum herkes seni bunlarla tanır, böyle bilir…, vb” münafıkça sözleri aşık’ı ilgilendirmez; o kazmaya devam eder, çünkü sevgili “susadım” demiştir, hatta aşık, sevgilinin “susadım” dediğini kendi kulaklarıyla duymamıştır da (çünkü o kadar yakın mesafede olması, aşkı yaralayabilir) böyle bir rivayet olduğunu işitmiştir.

Bazıları da aşkı seven ile sevilen arasındaki dengesizliğin yansıması olarak görür:
Aşk’ta “denge” değil, tam tersine seven ile sevilen arasında –her bakımdan –uçurumlar vardır. Seven’in, bu soyut ilişkideki asıl işlevi sevgiliyi yüceltmek, kendini de az çok değersizleştirmektir. Örneğin, eğer sevgili gerçekte bodur ise, sevenin gözünde “usul boylu”, eğer şaşı ise “şehla bakışlı”, topalsa “keklik sekişli”, tembelse “nazlı”, vb olur. Buna karşın, “aşık=seven” ne kadar soylu, ne kadar boylu, iyi huylu, cömert, vb olursa olsun kendinden söz ederken, “ben kemter kulun”, “ben aciz kulun”, "ben basıp geçtğin toprak",vb der, yoksa “aşk” geçersiz olur.
Kısacası, Aşk, “the more ekmek, the more köfte” değildir, lütfen aşk’a saygı duyalım…!

Sevgili,
Şimdi gel de aşık olunduğunda yaşanan duyguları, içine girilen atmosferi tanımla.
Bırakalım benim gibi romantikleri, hangi bilimadamı tanımlayabilir?
Her ne kadar bilim çağında olsak da- kendi adıma aşka ilişkin tüm bilimsel tanımları ve önermeleri reddediyorum.
Aşk üzerine söylenenler, olsa olsa yaklaşımlardır; kesinliği belirlenemeyen; belirlenemeyecek yaklaşımlar.
Çünkü, duygulara yönelik bilimsel tanımlamalar yalnızca kağıt üzerindeki varsayımlardır; daha öteye gidebilir mi?

SonuÇ: Aşk tarif edilemez; YAŞANIR...

Ey okur,
Aşkı tanımlama için zaman harcama, kafa yorma; onu yaşa; sözcükler yeterlidir; dilin vanyorsa; öğünmek istiyorsan onu anlat.
Duygularını kendine saklama; aşık olmuşsan bunda utanılacak bir şey yok.
Aşkın karşılıksız olsa da; aşkı yüreğinde duyumsamışsan; onunla gururlan; kimseye aldırma; gercek aşkı tanıyanlar seni anlayacaklardır.
Anlamayanlar KASIMPAŞA'ya !

Asla ve asla yüreğindeki liseli genci öldürme...
Varsın seninle alay etsinler; kimin umrunda;
bir aşk taşıyorsan yüreğinde, inan; hiç küçük düşmezsin kendine ve insanlığa...
Yeter ki aşkı solu; acı çek;
insan acı çekmesini bilmeli; acını kendine sakla;
gözyaşların akmak istiyorsa, bırak; bunda utanılacak ne var.
Ne demiş şair:,
“Acı çekecek olursan bir gün- ki çekeceksin-
Seni seven ve bırakan birinden,
Ne kin biriktir içinde ne de bağışla;
Kindarlık çarpıtır anısını onun
Ve sevince bağışlama lafta kalır yalnızca,
Yükselemez duyguların katına asla.
Kendi başına katlan acına,..”

Şayet aşk acılarıyla yanıyorsan, ne güzel.
Şiddettin gündelik bir alışkanlık haline dönüştüğü,
Kamu malını çalmanın bir yaşama biçimine dönüştüğü günümüzde hala aşk acılarıyla yanmak, daha ne olsun...
Kim ne derse desin, aşktan kaçma.
Asla ve asla aşk yoktur deme; belki büyük bir rastlantı, belki büyük bir denk düşme, belki gizemli bir zamanlama; aşk.
Bir olasılık her zaman vardır; yaşadığın sürece; varolduğun sürece.
Aşkı inkar etme; onu canın gibi koru. O senin varlık nedenin.
İnanılanın tam tersine aşk bir özgülüktür; çünkü insan kendini başka hiçbir durumda, aşkta olduğu kadar gerçekleştiremez.
Bedenen ve ruhen.
İnsan kendini gerçekleştirdiği ölçüde özgürdür.
Kuşkusuz bu kişiliğine ilişkin bir özgür­lüktür ama; sorun da zaten bu kişilik meselesinde değil mi?
Özcesi, aşktan asla kaçma;
Aşık olduğunda; büyük bir aşk yaşıyorsan onu sonuna kadar savun.
Belki mutsuzluk da mutluluk da aşkın içinde; ama sen bağlılığı aşkın koruyucu kalkanı bil.
Tutkuyu, cinselliği, tabii ki sevgiyi; dokunmayı, romantizmi, anlamı, estetigi de... Hepsine dört elle sarıl; onlar aşkı besler...
Ama en önemlisi, gerçekten aşıksan, ki aşk gürül gürül akan, hiçbir engel tanımayan bir nehirdir, yüksek bir tepeden –yüzünü nehre dönerek- aşkını bağırmasını öğren
Dağa taşa, agaçlara, kuşlara, ceylanlara, dolunaya, güneşe, bir kır çiceğine, nergize, laleye, gökkuşağına, gökyüzüne, bir zeytin ağacı dalına, deni­ze ve...
Evet, aşk bizi önüne katıp götüren bir nehir gibidir.
Bazen sevgiliye kavuşturur bazense uzaklara sürükler.
Aşk bir nehirdir ve bir biçimiyle bizi sürükler durur: Mutluluğa ya da mutsuzluğa doğru.
Acı da çeksen, mutsuz da olsan, “aşık oldum” diyebilme onurunu kimseye kaptırma.

Üstelik , aşk acısı “hoş” bir acıdır;
Fuzuli’ye kulak verelim:
“Aşk derdiyle hoşem el çek ilacımdan tabib
Kılma derman kim helakim zehri dermanındadır…”
(Sayın doktor! Aşk derdiyle başım hoş benim; yaramdan el çek sen.Bana reçete yazma, senin yazdığın ilaçlar beni iyileştirirse, bu, benim ölümüm sayılır.")

Ey okur,
Aşkı yaşıyorsan da, bulutların üstüne çıkmasını bil !...

Eğer aşk ateşyle yanıp kavruluyorsa bir insan, nasıl türküsüz olabilir, şiirsiz kalabilir.

Bir Türkü:

Mevla’m birçok dert vermiş,
Beraber derman vermiş
Bu onulmaz derdime
Niye ilaç vermemiş

Allahın verdiği dert
Gün olur gelir geçer
Aşka düşen yürekler
Yanar kül olur geçer

Bir şiir

Çinli bir kadın da sevmişti işte…

Arabalar ling-ling diye haykırır; atlar siao-siao diye solur;
Sırtlarında ok ve yaylarla askerler yürür:
Babalar, analar ve çocuklar onları uğurlarlar,
(saflar arasında koşuşturarak)
Toz bulutu öyle kalındır ki; Hien Yan köprüsüne kadar gelmişlerdir;
(henüz fark etmeksizin)
Gidenlerin giysilerine dokunurlar tutmak istermiş gibi.
Ve sınır boylarındaki korkunç kış:
Beşinci ayda Tian-Şan dağında kar erimedi,
Öyle sert ki bir çiçek bile açmıyor.
Tan sökümü yakındır, dövüşmek gerekecek, çan tambur seslerine karşı dikkatli olmalı.
Gece çöker, at sırtında uyunur...
Askerler artık yalnız Gobi çölünde duracaktır.
Ayın boşta asılı hilali vahşi çölde görülen tek şey budur.
Uzunca bir bekleyiş sonunda savaşa giden askerlerini bekleyen Çinli kadınlar umutlarını kaybetmiştir.
sarı toz bulutunun kapladığı şehrin etrafında kargalar toplanır geceyi geçirmek için,
Öterek uçarlar, ağaç'ların arasına tünemiş birbirlerine seslenirler.
Bir askerin karısı tezgaha oturmuş ipek dokumaktadır.
Kargaların sesi gelir kulağına güneşin kızıllaştırdığı bulutların arasından geçip.
Durur kadın umutsuzca her zaman beklediği adamı düşünür;
Sessizce o yalnız yatağına gider: gözlerinden birkaç damla yaş boşanır, bir yaz yağmuru gibi. (Thang dönemi bir Çin Halk türküsü: Leon Cahun: Asya Tarihi’ne Giriş, s: 39)


Bir Dilek:

Tüm insanların ağlamamasını dileriz. Kaderde ağlamak var ise, kahırdan değil, “aşk”tan olsun deriz.

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

Tanrılara eştir o benim için
dizinin dibinde oturan erkek
duyabilen senin yanı başında
tatlı sesini, büyüleyici gülümseyişini.
hoplatır evet böylesi yüreğimi
görür görmez yüzünü çıkmaz olur
sesim soluğum, dilim tutulur,
birden her yanımı bir alevdir sarar inceden ince
kulaklarım uğuldar, hiçbir şeyi görmez gözlerim
bir ter boşanır üstümden, titrerim tüm bedenimle ölecekmişçesine
yemyeşil olurum çimenlerden de yeşil

(Safo: Azra Erhat, Cengiz Bektaş, s: 75, Cumhuriyet Gazetesi, Dünya Klasikleri dizisi).

NOT: Safo İ.Ö. 5. yy'da yaşadığı sanılan Grek kadın ozan. Eşcinsel olduğu ileri sürülüyor.

Ay geçer yıl geçer uzarsa ara
Giyin kara libas yaslan duvara
Yanından göğsünden açılır yara
Yar gelmezse yaraların elletme..

(Aşık Veysel)

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

Bir sabah uyandığımda saat sabah sekize geliyordu. Esneyerek gerindikten sonra gözlerimi açtım, yine de uyanıp uyanamadığımı, etrafımdakilerin gerçek mi, yoksa zevk iniltilerinin, çığlıklarının yükseldiği tutkulu gece düşünün bir devamı olup olmadığına karar veremeyerek hareketsiz yatmaya devam ettim, düşü ayrıntılarıyla hatırlamaya çalıştım:

“Bir pazar sabahıymış, Gülüş’le dolu hayallerimle baş başa kendime kahvaltı hazırlıyormuşum: Kapımın zili çalıyor, bu saatte kimseyi beklemiyorum ama yine de , “kim bu saatte acaba?” diyerek istemeye istemeye kapıya gidip gözetleme deliğinden bakıyorum, merdiven boşluğunun lambası yanıyor, dürbünde gördüğüm sima bir bayan ama tam olarak tanıyamıyorum, sanki O’na benziyor gibi. Kapıyı açıyorum, karşımda gerçekten O. Başında sadece gözlerini açıkta bırakan bir şal. Şaşkın bir halde birkaç saniye kımıldamadan ona bakarken bir şeyler söylemek istiyorum ama tek kelime söyleyemeden kapının aralığından içeri süzülüyor, bir giz gibi. Kapıyı kapatıp şaşkın fakat dudaklarımda mutlu bir gülümseme ile ona bakmaya devam ediyordum, O da beni aynı şekilde süzüyordu; gözü de gönlü de okşayan bir sevimliği vardı. Nihayet, göğsümde zonklayan bir çarpıntı, zor duyulan ve zevkten titreyen bir sesle, “sen beni öldüreceksin!...”diyerek anlamlı sessizliği bozuyorum ve yumuşak ve esprili bir tonda, “Meğer şal da sana ne çok yakışırmış “diyerek şalını alıyorum. Heyecan dorukta ve özgürlüğün kucaklaşması iki bedende..

Sonra, neşe dolu, cıvıl cıvıl bir sesle “kahvaltım hazır mı ?” diyor. Mutfağa geçip birilikte kahvaltıyı hazırlıyoruz. Bu derin anlamlarla yüklü sihirli anların büyüsünü bozmamak için gerekmedikçe konuşmuyorum, o da öyle. Ama sürekli bakışıyoruz; gizli aşkımız dilimizde değil, gözlerimizde; gözlerinde yitiyorum. Kahvaltıyı hazırladıktan sonra mutfak masasında karşılıklı oturup şurdan burdan konuşarak tatlı bir sohbet havasında kahvaltı ediyoruz.

Kahvaltı bitiyor, O kendinden emin, davetkâr, bana bakarak , “ Daha ne bekliyorsun, alsana beni, hadi, artık tamamen hazırım, al beni” der gibiydi. Hiç böylesine bir duygu seli akmamıştı üstümden bunca sene, inan bana hiç, ey okur sen de…

Sonra mı?
O gün dudaklarında yaşadım
O gün bedeninde gençtim
Ellerimin mutluluk dokunuşları,
Ruhunun derinliklerine iniş ,
Yüzündeki gülüş,
Belleğimde hiç silinmeyen imgen…”

Ey okur, senin anlayacağın, sonrası iyilik, güzellik... daha n’olsun!....
Ve ne yazık ki, bu bir düş!

Gerçek şöyleydi:

Yataktan kalkıp pencereye gittim: Siirt’te yine bir Şubat sabahı, ağır, sisli, nemli kış havası somurtarak bana bakıyor. Oysaki geceki düşüm ne kadar güler yüzlü, ne kadar derin anlamla yüklüydü…

Neyse ki, dostum Temel’in (aslında Temel sadece benim değil, Türkiye’de herkesin dostu, Karadenizli bir halk kahramanıdır) başından geçen bir olayı anımsayıp, “benden de beterleri varmış” diyerek kendimi avutmaya çalıştım:
“Karadeniz’in bir sahil köyünde –her sabah olduğu gibi- erkekler kayıklarına /takalarına binip balık avına giderler; tüm köy halkı sahile inip onları “ bol şans, rastgele” dilekleri, dualarıyla uğurlar. Akşam olunca, sabah balıkçıları uğurlayanlar bu kez karşılama ve tabiî ki avlanan balıkları taşımak için yine sahile inerler, ama ne gelen var ne giden! Derken bir zaman sonra ufukta bir taka görünür, iyice yaklaştığında içinde sadece Temel vardır ve Temel’in kafası gözü sargılar, üstü başı kan içindedir.
Köylüler sorar:
“- Ula Temel bu ne hal, niye sargılar içindesin, diğerleri n’oldi ?
- Onlar öldi, ben yaralı kurtuldim
- Niye öldiler, kaza midur?
- Kaza değil, kavga ettik; herkes birbirini öldürdi, beni öldürecek kimse kalmadi, kurtuldim
- Niye kavga ettiniz?
- Define bulduk, paylaşamadık
Köylüler bir zaman ağlayıp sızlarlar.
Sonra, birinin aklına gelir ve sorar:
” -Temel, bulduğunuz define nerde, bu kadar can kaybına değdi mi bari? Bir görelim “der
Temel, gayet sakin bir sesle:
- Biz define falan bulmadık , “MESELA DEDUK daaaa…”

Seni –düşte/hayalde de olsa- yaşamanın sevinci ve gülüşün dökülüyor dudaklarıma

Gündüzümde sen
Düşümde sen
Hayallerimde sen

Aşkımhayallerimvesen

gayet sürükleyici ve okuyucunun hayal gücünü kullanmasına teşvik eden bir yazı olmuş :)

xxxxxx

xxxx

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

Ve Perde İndi...

 Evet... bir keresinde tekrar evlenmeyi düşündüm. Ama kız o kadar gençti ki... Onu hayal kırıklığına ugramış bir erkeğe bağlamanın haksızlık olacağına karar yerdim. Onun için çok yaşlı biriyidim ben. O çocuk gibiydi... Gayet güzel... son derece saf bir kız.

 Bu konuda kızın karar vermesi daha doğru olmaz mıydı ?

 Bilmiyorum. O zaman böyle düşünmuyordum. Kız... kız da benden hoşlanıyormuş gibiydi. Ama dediğim gibi, o kadar da gençti ki. Onu daima iznimin son günündeki haliyle hatırlayacağım... Başını hafifce yana eğmişti... Yüzünde saşkın bir ifade vardı... Küçücük eli.

 O hanım şimdi nerede?

 Ah… evli o.

(Agahta Christie: Ve Perde İndi, s 57,58. Çev. Gülten Suveren. Altın Kitaplar Yayınevi)

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

 Sizi çok iyi tanıyorum. Tekrar anımsatıyorum, koşulumu unutmayacaksınız. Ne olur, lütfen şimdi söyleyeceğimi yapın, size bütün içtenliğimle bildiririm: Sakın bana aşık olmayın. İnanın bana, böyle bir şey mümkün değil. Dostluğa gelince, hazırım; işte elimi uzatıyorum... Ama sevmek olmaz, asla olmaz!

(Fiyodor Dostoyevski : Beyaz Geceler, s 24. Türkçesi: Mehmet Özgül. Cumhuriyet Gazetesi Kitapları)

 ...sizden bir dilekte bulunmamamı benden nasıl istersiniz?
 Beğenilmek dileği mi?
 Öyle, öyle ya... Ne olur, benim nasıl biri olduğumu anlamaya çalışın.
.............
 ....kaç kez aşık olduğumu bilir misiniz?
 Nasıl olur? Kime?
 Hiç kimseye... İdealimdeki kadına, düşümde gördüğüm yüzlere... Ben hayalimde romanlar yaratırım. Ah, siz beni bilmezsiniz!

(Fiyodor Dostoyevski : Beyaz Geceler, s 20. Türkçesi: Mehmet Özgül. Cumhuriyet Gazetesi Kitapları)

İnsanherduygusununhesabınıvermekzorundadeğildir

[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]