nasılda özlemişim sıla hanımı...küçük bi süpriz oldu aslında bana..ben onları istanbul dışında bilirken dün istanbula gelmişler...sıla hanımın ilk işi beni aramak olmuş.....otururken akşam evde....ev telefonu çaldı....babam açtı..beni istemiş....babam arkadaşın arıyo dedi verdi bana...tepemde beni dinliyo..tamam baba dedim gitti..efendim deyişimle o tatlı sesini duymak beni öyle mutlu ettiki anlatamam günlük....sesi bile huzur veriyo...
>
değil....</b></p>
gözlerimi kapatıp kendimle yüzleştim..bunu çok sık yapıyorum şu sıralar.nedense kendimde suç arıyorum hep....neden bu kadar üzerime geliniyor diyorum....ailemle sorunlar yaşıyorum...ufak tefek belkide ama beni çok bunaltıyo..alıp başımı gidesim geliyo yinede kıyamıyorum....yinede başamıyorum..hem nereye gidicemki...
huzur şu sıralar öyle ihtiyacım varki...başımı omzuna yaslayıp saatlerce güven duyabilirim...ellerini tutup saatlerce ısınabilirim.....gözlerine bakıp saatlerce gülümseyebilirim.....günlerce elle ele dizdize kalabilirim...sessizce sadece yanımda olduğunu bilmek....akıllarımızda biribirimizin firar ettiği benliklerle......donup kalmak bin yıl onunla sadece...
günlük BEKLİYORUM