hadi günlük yazalım - e-gunluk

Ve Bir kişi daha gözlerini yumdu hayata. Salası okundu. namazı kılındı ve uğurlandı son yolculuğuna omuzlarda... Siirt'te gelen misafirler ya günde burda kaç insan ölüyo diye şaşırıyorlar..
Peki ya filistini düşün... hadi Siirt ufak bi yer peki ya istanbul, ankara, izmirde günde kaç kişi ölüyor...
Canı verende Allah Alanda... Rabbim Bizi İhsan eylesin.. Kötülüklerden arındırsın.. (Amin)


Gözlerim nemlendi nedendir bilmiyorum... ya fazla uyudum.. yada dün çekmek istemediğim bir mesajı çektim ondan mı... Belki de sıkıntıdan... veya fazla düşünmekten insanları....
Aziz Allah'u ekber.. ikindi ezan-ı şerifte okunuyor...
İstanbul'a gittin mi sen gülcan... Hııı... bende gitmedim de ondan sordum...
Dün eve gittiğimde bilgisayarımı açtım. haberleri bir başka siteye eklemek için... msnmi açmam gerekiyordu..
Sonra bi baktım... faruk abi.. 10 dakikalık bi vaktim var dedi. birazdan marketi kapatacaz...
Müsaitsen biraz konuşalım dedi. hemen görüntülü arama başlattık.. biricik oğlu tarıkta yanındaydı...
Çok mutlu oldum... özlemiştim faruk abi. ne zamandır sesi çıkmıyordu. aramıyodu...
Görüşmeyeli saç sakal birbirine karışmıştı abimin.... tarığın sesini duydum.. iyi oldum..
yaramı deşmek istemese de yine İstanbul konusunu açtı faruk abi... gel demek kolay sana.. gelebilmek imkansız bana.... yine bir bir ümit var ama, yani belki.... farkındaydı faruk abi... biliyordu olup biteni... ve okuyabilirdu gözlerimden içimden ne geçtiğini... cevap veremediğim soruları kendisi cevaplıyordu en net bir şekilde....

Bugün geç kaldım.. cahhor abide gelmemişti.. kapı kapanmadı bir türlü.. giren çıkan sayısı belli değil...
Hava güzel hemde çok güzel.. keşke şimdi sevdiklerimle bi dere kenarında veya tillo kalesinde mangal keyfi yapsaydık. hava değişikli olurdu bizler için. belki değişik ve güzel bir ortam olacaktı. ama olmuyor...

Dün gece Saat 2'yi geçmiş ben hala suskun ve bitkin bir hal içinde.. gelen smslere kısa cevaplar veriyom...
Kırıcı olmak istemedim ama öyle anladılar....
Neyse saatler ilerliyor ama halen mesajlar gelmeye devam ederken hiç yazamayacağım ve düşünmediğim iki kelimeyi yazıp yollamışım bile... sert tepkiler geleceğini düşünürken mutlu ve istekli cevaplar aldım...
yarın ola hayrola... bakan nerdesin?

saçmalık kocaman saçmalıklar......dinlemek istemedikçe başımın etini yiyo......bir insan bu kadarmı bencil olurya.....18 yaşındaymışda bu yaşına kadar neler yaşadığını bilseymişim böyle demezmişim..bitmişmiş o ölmek istiyomuş....ah başım vah başım....gülcan ben onu anlıyorum sadece şükretmesini istiyorum......daha kötü durumda olan insanların olduğunu anlatmaya çalışıyorumalt tarafı sevdiğinden ayrılmak zorunda kalmış hayata küşmüş..bu dertmi ya söylesene gülcan dertmi....

dert sevdiğini toprağa vermek....dert onsuz bir dünyada nefes alırken boğulmak....bunları anlatsa bana dert dicem hiç bişey söylemicem..ama yok....yaşları küçük olduğu için ailesinden kaynaklanan bi problem sadece....büyüdüklerinde çok rahat üstesinden gelebilecekleri bi sıkıntı.....ama anlamıyo......isyan ediyo sürekli...neden ben diyo....gülcan ozaman benim ölmem gerek değilmi....ben canımdan parça verdim toprağa....benim dünyam karardı....ben bir anne feryadı dinledim aylarca boynuma gözyaşı damladı.....ama bi şekilde bir yerden güneş doğuyo işte......gülümseyebiliyosam her daim......demekki hayat devam ediyo...eğer o inat edip devam ediyosa bizde inat edip onu en güzel şekilde yaşamalıyız.....

ama küçük bey ölmek istiyomuş.......işte ben arabesk yaşamak diye buna diyorum gülcan...derbeder beni yanlış anlamış....hemen yargılamış beni ozaman benden nefret et demiş....keşke beni bi dinleseydi yargılamadan önce........keşke benim dostlarımı verdiğim değeri görebilseydi.....keşke ben onları incitmemek için elimden geleni yaptığımı bilseydi......hayır gülcan bilseydi beni hiç yanlış anlamazdı......anlamazdı işte.....

ne tuhafım bugün....içim çok tuhaf....hayır hayır mutluyum....yarın iki muhteşem insan aydınlatıcak yine evimi ve semtimi...isomla murat geliyo.....biliyomusun bir tek onlar alınmıyo sözlerime..bir tek onlar düşünüyo beni.....dikkat ettimde gülcan.....aslında sadece iki dostum var.....iso ve murat....hafızım kaç gündür aramadı oysa ameliyat olacağımı biliyodu...yine kıyamadım ben aradım onu......hep yanımda olduğumu söylerdi oysa.....uff....kurtim ona neler yaptım benden uzaklaşması için soğuması için...ve bunu çok iyi başardım şimdi eşinin bile benle görüşmesine izin vermiyo......demekki oda sevmiyomuş beni...çünkü ben sevdiğimi asla bırakmazdım.....heleki abim dediysem hiç bırakmazdım...neyse....üç telefonumda açıktı ama bi geçmiş olsun mesajı veya bir arayan olmadı......evet ameliyat olalı çok oldu ama düşününce böyle koyuyo işte insana.....

arkadaş ve dost analizi yaptım dün geceden beri....elle tutulur tek dostum ismihan ve murat....amaliyata girmeden önce arayıp beni motive eden güldürenler onlardı.....sırf yanımda olmak için hastaneye gelmek isteyen onlardı.....akşama kadar arayıp ağrn varmı sızın varmı diye arayan onlardı.....bve yarın geçmiş olsun demek için evimi ziyarete gelecek olanlar yine onlar....sadece sıkıntısını değil mutluluğunuda paylaşanlar onlardı...en zor günümde en özel günlerini bırakıp yanıma koşanlar yine onlardı.....ve ne dersem diyim üzerlerine alınmazlar..çünkü bilirler onlara öyle sözler sarfetmiceğimi....

gülcan.....neyse yok bişey...:(

gülcannnnn ben geldim..ama gidiyorum sonra yazarım canımcım..muah:D

bugün gercekten yürekten üzüldüm.3-4 ay once bursaya gitmistik. orda yeni dogmus bi kedi gördük bin bir güçlükle anneden izin alıp onu istanbula getirdik.annemin birkackere kediyi sokaga atma girişimi olmustu ama onu atarsan benide at sokaga:) gibi şeyler soyleyince onu ewde beslemeye basladık.bu güne kadar....
dün ewe misafirler gelmişti.ew kalabalık olunca haywancağız (ismi buraktı buraklar alınmasın.bi buragı anımsatıyordu bana nankördü ya o yüzden burak diyordum)korkmus kapıyı acık buldugu zaman kacmıs bizimkiler de farketmemiş.sonra farkına warınca sokaga falan baktık bulamadık.bu arada butun arkadasları seferber ettim.
neyse bulamadık.bugün ben dersaneye gidiyordum cokta oyalanmısım gecikmişim..
sokagın sonunda bi yerde bizim buragı buldum.arabanın altındaydı.çamur içindeydi.sokaktaki kediler döwmüşler cok kotu bi haldeydi haywan.ölecekti biliyordum..
ha bide annemin altın bi zinciri wardı boynuna dolamıstım buragın.kaybolurkende boynundaydı.onu da almıslar.altından da gectim yasasaydı ben daha neler takacaktım ona:61:.sonra aldım kediyi çöpe attım .attıgıma cokkk pişman oldumm.wicdanım cok sızladı ama ne fayda zaten konteynırdaydı.içine dalıp ölü kedide arayamazdım.
bu günüm böyle b....tandı işte...
günlük yazmayı hiç sewmem ama bunu paylasmak istedim çunku wicdanım sızlıyor....:61::61::61:

senin adına çok üzzüldüm..yani ne diyeyim çok geçmiş olsun...

:61:ya ben nie cöpe attım yha kendime küfrediyorum..offf
kotu bi şey yaptım:61:

hayatımda gunluk yazmadım cunku hep aynı yazmaya calsısaydım her sayfada aynı sozler olurdu sabah erken uyan bi sigara yak sonra isyan et neden herkes acımasız ve sahtekar...ta gecelere kadar oyle kucuk bi malikanedede calıstıgımız oluyor arada tek fark o...

ya üzme kendini olan olmuş..sen ne yapabilirdinki..bi nevi kaderin acımazıslığı..önemli olan onun yerini doldurabilmek yine dışarıda yaşıyan bi kediyi kendi yanına alabilirsin mesela...

Alıntı:

---

EyLem56 Nickli Üyeden Alıntı [Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]

bugün gercekten yürekten üzüldüm.3-4 ay once bursaya gitmistik. orda yeni dogmus bi kedi gördük bin bir güçlükle anneden izin alıp onu istanbula getirdik.annemin birkackere kediyi sokaga atma girişimi olmustu ama onu atarsan benide at sokaga:) gibi şeyler soyleyince onu ewde beslemeye basladık.bu güne kadar....
dün ewe misafirler gelmişti.ew kalabalık olunca haywancağız (ismi buraktı buraklar alınmasın.bi buragı anımsatıyordu bana nankördü ya o yüzden burak diyordum)korkmus kapıyı acık buldugu zaman kacmıs bizimkiler de farketmemiş.sonra farkına warınca sokaga falan baktık bulamadık.bu arada butun arkadasları seferber ettim.
neyse bulamadık.bugün ben dersaneye gidiyordum cokta oyalanmısım gecikmişim..
sokagın sonunda bi yerde bizim buragı buldum.arabanın altındaydı.çamur içindeydi.sokaktaki kediler döwmüşler cok kotu bi haldeydi haywan.ölecekti biliyordum..
ha bide annemin altın bi zinciri wardı boynuna dolamıstım buragın.kaybolurkende boynundaydı.onu da almıslar.altından da gectim yasasaydı ben daha neler takacaktım ona:61:.sonra aldım kediyi çöpe attım .attıgıma cokkk pişman oldumm.wicdanım cok sızladı ama ne fayda zaten konteynırdaydı.içine dalıp ölü kedide arayamazdım.
bu günüm böyle b....tandı işte...
günlük yazmayı hiç sewmem ama bunu paylasmak istedim çunku wicdanım sızlıyor....:61::61::61:

---

BİZ KÜÇÜKKEN ÖLE HYAVANLARIMIZI GÖMERDİK..!
SENİN YERINDE BEN OLSAYDIM KÜÇÜKLÜME GERİ DÖNÜP O HAYVANI GÖMERDİM..!
AMA ÇOK BUYUK BIR HATA YAPMIŞSIN..!ODA BİR CANLI..!:confused:

ya kolumda hatırası kaldı. bir hafta falan önce kediyi kudurtmuslardı kuzenlerim.
o da koluma dişlerini gecirmişti:)
doğru söylüyorsun sokakta bir sürü kedi war eylem gelipte bizi alsa diye bekleyen...
bunda sonra karınca bile beslemem
ki besleyemem:confused: