Printable View
Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenlerden,
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın, semâya ağlayarak…
Sular sarardı… Yüzün perde perde solmakta,
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta…
A.Haşim
[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]
Ahmet Haşim:
Kendisine “şairlerin en garibi” diyen Ahmet Haşim, 1884'te Bağdat'ta doğdu, 1933'te İstanbul'da öldü. Ahmet Haşim, 8 yaşında annesini kaybetti, çocuklara karşı her zaman son derece mesafeli olan babası zaten uzak ve ulaşılmazdı. Çocuğa beklediği yakınlığı göstermeyen babası, onu İstanbul’a getirip önce Numene-i Terakki’de sonra da Galaasaray Sultanisi’nde okutur. Yatılı okul yılları zaman zaman ona bir işkence gibi gelir. Kimseyle dostluk kuramaz, çocukların Arap Haşim demesi onu çevresine büsbütün yabancılaştırır… Kısacası, yalnız ve içine kapanık bir çocukluk geçirdi.
Yaklaşık 10 yaşına kadar içinde yetiştiği dil Arapça olduğu için, Türkçe’yi sonradan öğrendi. Türkçe’yi bozuk bir aksanla konuştuğu için okul arkadaşlarının gözünde her zaman “Arap Haşim” olarak kalacak, dışlanacaktı. İçine kapanık, alıngan, hırçın ve çirkindi. Ahmet Haşim kendini hiç beğenmez. Başının normalden büyük oluşunu, burnunun iriliğini, yüzündeki şark çıbanını birer saplantı haline getirir. Kendini o kadar çirkin bulurdu ki, sadece yüz hatlarını değiştirmeyi değil, kafasını dibinden kesip atmak istediğini söylerdi. Ahmet Haşim’in yaşamında ve sanatında yalnızlık duygusunun ve kendi fizik yapısından memnun olmayışının belirleyici rolü olmuştur. Bu yüzden pesimist(kötümser) ve huysuz bir insan olur, herkese çok çabuk küser, bir kenara çekilir.
Sürekli âşık olduğu halde aşkını asla itiraf edemez. Hatta aşık olduğu kadınları çirkinlerden seçer, öfkesinden ve hırsından belki, genelev kadınlarıyla birlikte olur. Beyoğlu’nun arka sokaklarındaki randevu evlerini geceleri mekân tutar. Oralarda kendisine çok büyük saygı gösterilir. Belki de bu nedenle oradaki sermaye bayanları çok yüceltir. İçkide ve içki meclislerinde teselli arar… Ahmet Haşim’in yaşamındaki ve iç dünyasındaki duygusal çalkantılar şiirlerinin önemli bir yanını oluşturacaktır, başta Şiir-i kamer'leri olmak üzere birçok şiirlerinde, Bağdad'da geçen çocukluğuna ait hatıraları bulmak mümkündür. Şiirlerindeki ‘genç, ince ve melek gibi kadınlar’ annesine olan özlemin yansımasıdır; ‘üzerinde sürekli bir akşamın dinlendiği’ yer ve zaman da, annesiyle birlikte dolaştığı Dicle kıyılarındaki mutlu anıların kırıntılarıdır. Bazen platonik bir aşk olarak da görünen derin bir anne sevgisi, güneşten kaçıp çöle hayat veren geceye sığınma, hastalık ve ölüm gibi motifler çocukluğundan getirdiği, bazan açık, bazan şuur-altında gizlenmiş hatıraların izlerini taşır. Haşim'in sosyal tarafı bulunmayan şairliği de fıtraten içe-kapanıklığı, çirkinlik ve yabancılık kompleksleriyle izah edilmelidir.
Haşim, sayıları seksen kadar olan şiirlerinde genel olarak iki tema işlemiştir: Aşk ve tabiat. Onun şiirinde aşk, bir hayal perdesi arkasına kapanmış, bütün çirkinlik ve kötülüklerden uzaktır. Tabiat ise şâir için bir sığınma yeri olmuştur. Bizzat sevip işlediği akşam, gece, şafak, mehtap, havuz, güller, kuşlar, muhayyel beldeler, ağaçlar, en başarılı şiirlerinin ana kompozisyonunu taşır. Bu şiirler toplumdan ve gerçekten kaçan şâirin bütün ruh titreyişlerini yansıtır.
Ahmet Haşim’in şiirlerinde toplumsallıktan uzak kalmasını, yalnız kendisiyle sürekli hesaplaşmasına bağlamak doğru değildir. İş hayatında da başarılı değildir Ahmet Haşim, önemli mevkilere yükselememekten her zaman yakınır. Para ve politikanın yaşadığı dönemdeki doğrudan ilişkisini görmezlikten gelen ve çıkar ilişkilerine sırt çeviren şâir, yaşadığı dönemdeki ideolojilerin hiçbirine insanlığın mutluluğu doğrultusunda çalıştığına inanmadığı için yakınlık duymaz.
(Not: Internet sitelerinden derlendi. Randevu evlerindeki bayanları yüceltmesini(melek seviyesine bile) bir edebiyat dergisinde okumuştum, ama şimdi o derginin adını ve tarihini/sayısını tam olarak yazamıyorum, araştırıyorum)
[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]
.............
[Üyeler Mesaj Yazmandan Misafirlerde Kayıt Olmadan Link GöremezlerKayıt İçin Tıklayın ! ]
Aşıkım, dağlara kurulu tahtım,
Çobanlar bağrımı dağlarda geçer,
Günümü yıl eden şu kara bahtım,
Engin gurbetlerden çağlarda geçer
Hasretle doldurur geçtiğim yeri,
Vahşi kuş sesleri, yaban gülleri
Bazen Akpınar'a giden bir peri,
İnce yollarımı bağlarda geçer
Örtse gözlerimi sonsuz bir diyar
Mezarım kalsa dağlara yadigar,
Gönlümü çiğneyip geçen nazlı yar,
Belki mezarımdan ağlar da geçer.
Ömer Bedrettin Uşaklı
Güneşle beraber söndüğüm akşam,
Ağlayacak hangi rüzgâr, kim bilir?
Mermer bir heykele döndüğüm akşam,
Başucumda kimler yanar, kim bilir?
Her yanında yanık bülbüller öten,
Bahçelerden bir gün sessiz geçerken,
Tabutumu yeşil dallar içinden,
Seyredecek hangi bahar, kim bilir?
"Nerde bizi candan seven o yolcu?"
"Niçin türküleri aksetmez oldu?"
Diyerek ruhuma çam kokusunu
Yollayacak hangi dağlar, kim bilir?
O yıl güllerimi kimler derecek?
Bağımda üzümler nasıl erecek?
Bana en son yudum suyu verecek
Hangi pınar, hangi pınar, kim bilir?
Ömer Bedrettin Uşaklı