Mem'e

[EFSU]

Bir "Ah!" sesi işitildi,
Yüreğimin derinliklerinden.
Aslında hıçkırıklar değildi,
Boğazımda düğümlenen.
İfade edemediğim,
Acılardan kalan tümcelerdi.

Nerden başlasam?
Nasıl söylesem?
Ağaçlar kalem olsa,
Denizler mürekkep,
Ve inanan tüm yürekler,
Aynı coşku, aynı sevdayla ,
Dile gelse.
Yine de, yine de MEM'in
Duygu aleminden,
Düşünce dünyasından,
Feyz almamışsa,
Kırılır tüm kalemler ,
Ve inanın kurur tüm mürekkepler.

Bir kara sayfa çevrikli,
Apak defterimin sayfaları arasında.
Bir acı, bir ızdırap sardı,
Yüreğimin kıyılarını.
Neden? Niçin? diyemedim.
Burkuldu yürek, gam, keder,
Doldurdu içini,
Varlık ve yokluk arasında bir şey.

Kara haberler veriyordu "Mizgîn".
Kara mühür basmıştı son sayfasına.
Tüm coğrafyalar yastaydı.
Tüm diller lal olmuştu.
Bir dile gelseydi "MEM"
Pişmanlık ateşi ile kavrulan yüreklere,
Serin bir su olurdu.
Gökten sağnak, sağnak,
Rahmet yağmurları yağardı yüreğimize.
Meyveye dururdu kurumuş ağaç,
Tohum açardı, çorak topraklar.

Bir tebessüm içindeydi "MEM",
Dağılırdı gamın, hüznün kara bulutları,
Güneş sımsıcak ısıtırdı yüreğimizi.

Yüreğim, güneşin ve MEM'in,
Mizgîn'ine kulak kabartmış,
Ha doğdu doğacak; ha geldi gelecek.