HAYATA RUBAİLER

[adıyaman]

Hayata Rubailer



Herşeye yeni bir sayfa açıyorum şimdi
İlk günkü gibi temiz ve yeni
Geçmişte ben neydim be diyeni
Geleceğini hiç düşünmedi mi?

Bu alemin ne sağı belli ne solu belli
İlk tarttığı yüz ise sonra elli
Devran dönüyor duracak zaman bir gün değil mi?
Kıyamette kopacak ipleri temelli

Küçükken büyük olalım derler
Büyüyünce ne olacağım şimdi derler
Söylesin dursunlar aldırma sen
Büyük değil adam ol yeter

Ne hatalar yaparsın hiç sorgulanmadan
İçinde düşmanlıklar büyütürsün zaman zaman
Gör bak hayatın nihayetini
Ne yaparsa kendisine yapar insan

Gurur kibir bize göre değil
Pişman olunca başlar öne eğilir
Yüreğimiz bize seslenir
Can onun rahmetiyle yoktan var edilir

İnsan kendisini yer bitirir
Dünya hayatı bu, insana tatlı gelir
Nefisler insanla dünyaya gelir
İman eden kapılmaz telaşa

Ne o, gözlerindeki yaş bitecek
Dünyanın derdi seni de bitirecek
Doğru bir iz bırakmıyorsan hayata
Bu alemde her can ölecek

Gafil yakalandıysan hayata, dil isyanı anar
Kötüyü çevreler sisli dumanlar
Vermiş formülü son nebi
Sınavı kazanır susanlar

Kendini bildin bileli hep bunu sorarsın
Başka yerlerde boşuna ararsın
Gelmeden azrail kalbine, bak bir ruhuna
Cennetle cehennemi başka yerde boşuna ararsın

Bin rubai döksemde kulağına
Bu rubailer az gelir kalbi taş olana
İnanıyorsa kişi hak dinine
Pervaz eder canı onun yolunda...