AFET ANNECİĞİM

[adıyaman]

Affet Anneciğim



Öyle pişmanım ki seni aramadığım için
Bir anda düşünemedim seni affet anneciğim
Meğer senin kollarında iken huzur doluymuş gözlerim
Şimdi seni arıyor gözlerim sen yoksun affet anneciğim.

Hiç gelmiyorsun rüyalarıma yoksa dargın mısın? bana
İstemeden kırdım kalbini affet anneciğim
Dillerim kurusaydı da hiç konuşamasaydım
Sana kötü söz söyledim affet anneciğim.

Sesine muhtaç kalan kulaklarım çınlıyor
Seni bekliyor küçük bir umut var hissediyor
Yokluğuna hasret süren gözlerim seni istiyor anneciğim,
Nerden bilecektim sensiz geceler hep karanlık
Sensiz gündüzler birer kâbus olacak
Adını bir türlü koyamadım bu ayrılığın
Dön ne olur,
Seni özleyen yüreğimin en derininde bir sen var
Seni bekliyor
Bıraktığın son yerde hasretinle yaşıyor anneciğim.

Yazıyorum sana belki duymuşsundur sesimi
Sana gelemiyorum affet anneciğim.
Çaresizliğime isyanım sindi,
Derdime dermanım nerede kaldı,
Gözlerimde hatıraların canlanıyor
Seni görebilseydim keşke son bir defa
Yüreğim kanıyor beni affet anneciğim&