______ŞİİR BAHÇESİ_______(Aşka Sevqiye DaiR HerŞeyi BulaBiLeceqiniz Bi BahÇe)

[_MeLiSa_]

[_MeLiSa_]

Ne sen ne ben,
Düşünmekten bitkin bir halde buldum kendimi.
Ve yatağımda günlerce uykusuzdum...
Kimler gelse kimler düşünse çözemezdi sanki,
Hiçbir çözüm yolu yokmuş gibi...
Bulmaktan korkuyorum aslında,
Bitirmeyi bu hikayeyi...
Sensiz geçen günlerim ve seninleyken duyduğum yalnızlığım gibi;

Alıştım bende gecelerimi düşünerek geçirmeye!..
Bir dalsam uyumaya bir daha uyanamam.
Uykusuzluk ve sen içime işlediniz ruhum gibi;
Biriniz eksilse yok olurum herhalde,
Düşünüyorum yine;
Düşünmek çözmüyor bazen hiçbir şeyi!
Merak etmiyorum artık sonunu;
Yok olmakta var olmak kadar güzel olmalı...
Biliyorum; çünkü her gün yok oluyorum seninle,
Yok oluyorum gözlerinin derinliklerinde!.
Kulaklarımı patlatan sessiz çığlıkların,
Ve alev gibi yanan bakışların yok ediyor beni!
Düşünmek yok artık;
Bilmek var seni...

[_MeLiSa_]

Hayat kendi telaşıyla akıp giderken, bu akıp giden hayatın arkasında duran bir yer,
beni götüreceğin bir yer olmalı.

Akan hayatın arkasında duran bir yer. Tüm telaşları, tedirginlikleri, korkuları, soruları sona erdiren bir yer.
Akan hayatın arkasında ama ona ters,
kendi yolunda akan bir yer.

Başka hayatların yükünün taşınmayacağı, hissedilmeyeceği, başkalarının yargılarından, konuşmalarından, aklın rahatsız edici tüm sorularından, hesaplarından arınmış,
sadece iki basit insanın durabileceği bir yer.

Belki küçük penceresinden insanı ufkun ötesine geçiren sonsuz mavi manzarası ile kapısı kapalı küçük, mütevâzı bir oda. Her şeyin sanki kapalı kapının arkasında kaldığı bir oda. Soğuk aklın, hesapların, sorumlulukların, korkuların,
tüm gürültülü konuşmaların o kapalı kapısının arkasında kaldığı oda.

Beni götüreceğin yer, belki akan hayatın arkasında ve onun bildik tüm telaşlarına, hesaplarına kapısı kapalı bir oda, belki etrafındaki ağaçların arasından geçirilmiş teller üzerindeki küçük, renkli lambaları ile süslü, basit bir çay bahçesi,
belki de radyodan gelen bir yaylı tambur sesi.

Beni götüreceğin yer, bakışlardan, sorulardan, kendi sorularımdan da uzak, içimde koşturan yüzlerce atı dizginlemeden, sınırsız bahçelerde korkmadan koşturabileceğim bir yer olmalı. Kimsenin olmadığı bir yer, hiçbir engelin, sorunun ve soğuk aklın olmayacağı bir yer. Bazen kelimelerin değil, susmanın daha anlamlı olacağı, bir bakışın, duruşun, bir dokunuşun içimde mevsimler değiştirebileceği bir yer olmalı. Beni götüreceğin yer, basit, sıradan bir insan olacağım, hiçbir yükü içimde, kafamda hissetmeyeceğim, geçmişi sormayacağım, yarını merak etmeyeceğim, söyleyemediğim için boğuluyormuş gibi olduğum, boğazıma dizilmiş,
söylenmemiş hiçbir sözcüğün kalmayacağı bir yer olmalı.

Akıp giden hayatın arkasında, kapısı her şeye kapalı bir oda ve orada tüm korkuların, konuşmaların,
akıl hesaplarının dışında bir yer beni götüreceğin yer.


Belki de aldanıyorum. Beni götüreceğin yer, gerçekleşse belki güzel bir masal olabilecek bir yer. Ama olsun, insan bazen aldanmak da ister. Yaşanmayacak şeylerden, olmayan diyarlardan bahsetmek ister.

[_MeLiSa_]

[_MeLiSa_]

Karanlık mağarandan bir ses şimdi kulaklarımda.
Sarsıldım, irkildim, korktum!...
Ama kaçmadım.

Karanlığının en derininden bir sır verdin bana.
Ve elimden bir şey gelebildi ancak.
Yalnızca seni daha çok sevdim.

..

Karanlıkta gezmeyi seversin sen.

Öğle ışığıyla aydınlanmış şu manzaranın sığlığı batar sana.
Parlak renkler başını döndürür, mideni bulandırır.
Gölgeler uzadıkça rahatlarsın biraz..
Derinlik...

Sonra yalnız siluetler...

Ve görünmez olunca herşey...
Gözlerinde gezen sonsuz karıncanın arasında kalır ya artıklar...

Biliyorum sen asıl o zaman görürsün.

[_MeLiSa_]

Bugün bütün güzelliğim üstümde
Hep güzel şeyler anlatacağım size
Hep güzel şeylerden söz edeceğim
Ne güzel bir insanın sevmesi
Çarpması bir yüreğin ne güzel
Ne güzel çoşkusu şu çocuğun
Yüzüne bakın hele, dinlesenize...
Yağmurun yağması ne güzel
Kanat çalması maviye bir kuşun
Açması bir çiçeğin sevgiyle
Ne güzel ah ne güzel...
Görmek, duymak, yaşamak
Kırkında çocuk olmak ne güzel
Şiirler yazıyorum, şarkılar söylüyorum
Sade sevgi üstüne, aşk üstüne
Hem ne var bu dünyada sevgiden öte?
Bütün insanlarını seviyorum dünyanın
Ama bütün insanlarını
Yüz kere, bin kere, yüzbin kere...
Bugün bütün güzelliğim üstümde
Daha ne söylesem bilmem ki size;
Yüreğim kardeş yüreğinize...

[_MeLiSa_]

[_MeLiSa_]

" Bir küçük oğlancık ". Yazarı Helen Buckley ,
İrlanda'da Dublin Üniversitesi'nde öğretim üyesi. Hem çocuk edebiyatı üzerine, hem yetişkinlere seslenen çocuk pedagojisi üzerine sayısız çalışması var. Toplumsal çalışmalarda yoğunlaşmış, üretken bir yazar. Kendini çocuk haklarına, çocukların her tür şiddetten, baskıdan korunmalarına ve onların toplumsal bireyler olarak yetişmesine adamış... İşte şiir olarak yazdığı öykü:

" Bir küçücük oğlancık bir gün okula başladı.
Pek mi pek akıllıydı.
Okulu da pek mi pek büyüktü.
Ama akıllı çocuk sınıfına dışarıdan kestirme bir yol buldu.
Buna çok sevindi.
Artık okul ona kocaman görünmüyordu.

Bir zaman sonra bir sabah
Dedi ki öğretmen
"Bugün resim yapacağız.."
"Ne güzel" diye düşündü çocuk.
Resim yapmayı çok severdi.
Her şeyin resmini yapardı:
Aslanlar, kaplanlar, tavuklar, inekler, trenler, gemiler.
Mum boyalarını çıkardı ve çizmeye başladı.

Ama öğretmen "Durun" dedi, "Henüz başlamayın!"
Ve herkes hazır görünene dek bekledi.
"Şimdi" dedi öğretmen,
"Çiçek çizmesini öğreneceğiz".
"Ne güzel" diye düşündü çocuk. Çiçek çizmeyi çok severdi.
Ve en güzellerini yapmaya başladı:
Pembe, mavi, kavuniçi mum boyalarıyla.

Ama öğretmen "Durun" dedi.
"Size nasıl çizileceğini göstereceğim". /

Yeşil saplı kırmızı bir çiçek çizdi.
"İşte" dedi öğretmen. "Şimdi başlayabilirsiniz".
Küçük çocuk bir öğretmenin çiçeğine baktı
Sonra kendi çiçeğine.
Kendi çiçeğini daha çok sevdi
Ama bunu söyleyemedi.
Defterinde sayfayı çevirip
Öğretmeninki gibi çizdi
Kırmızı bir çiçek sapı yeşil...

Bir başka gün
Dedi ki öğretmen:
"Bugün çamurdan bir şeyler yapacağız".
"Ne güzel" diye düşündü çocuk.
Çamurla oynamayı çok severdi
Her şeyi yapabilirdi çamurla:
Yılanlar, kardan adamlar, filler,
Fareler, arabalar, kamyonlar.
Başladı çamuru yoğurmaya /

Ama öğretmen "Durun" dedi, "Henüz başlamayın!"
Ve herkes hazır görünene kadar bekledi.
"Şimdi" dedi öğretmen, "Bir çanak yapmayı öğreneceğiz".
"Ne güzel" diye düşündü çocuk.
Çanak yapmayı çok severdi.
Ve başladı yapmaya
Boy boy, şekil şekil çanakları.

Ama öğretmen "Durun" dedi.
"Size nasıl yapılacağını göstereceğim".

Ve de gösterdi herkese bir büyük çanağın nasıl yapılacağını.
"İşte" dedi öğretmen. "Şimdi başlayabilirsiniz".
Küçük çocuk bir öğretmenin çanağına baktı
Bir de kendi çanağına.
Kendi çanağını daha çok sevdi
Ama bunu söyleyemedi.
Çamur topağını yuvarlayıp yeniden
Yaptı öğretmeninki gibi derin bir çanak.

Ve çok geçmeden
Küçük çocuk
öğrendi beklemeyi, izlemeyi,
Ve her şeyi öğretmen gibi yapmayı.
Ve çok geçmeden
Başladı kendiliğinden hiçbir şey yapmamaya

Ama birdenbire
Taşınıverdiler başka bir eve,
Başka bir şehirde
Ve çocuk gitti başka bir okula.
Bu okul daha da büyüktü öbüründen.
Kestirme yolu da yoktu dışarıdan
Büyük basamakları çıkmak
Ve uzun koridorlardan geçmek gerekiyordu sınıfa kadar.

Ve daha ilk gün
Dedi ki öğretmen:
"Simdi resim yapacağız".
"Ne güzel" diye içinden geçirdi çocuk.
Ve başladı beklemeye
Öğretmenin, ne yapmasını söylemesini beklemeye.
Ama öğretmen hiçbir şey söylemedi
başladı sınıfta dolaşmaya.

Küçük çocuğa gelince durup sordu:
"Resim yapmak istemiyor musun?"
"İstiyorum" dedi çocuk.
"Ama ne resmi yapacağız?"
"Ne resmi istersen" dedi öğretmen
"Nasıl çizmeliyim?" diye sordu çocuk
"Nasıl istersen" dedi öğretmen
"İstediğim renk mi?" diye sordu çocuk.
"İstediğin renk" dedi öğretmen,
"Eğer herkes aynı resmi yaparsa ve aynı renkleri kullanırsa
kimin neyi yaptığını ve neyin ne olduğunu nasıl anlarım ben?"

"Bilmem", dedi çocuk.
Ve başladı çizmeye:
Kırmızı bir çiçek, sapı yeşil..."

[_MeLiSa_]

tut ki gecedir
karanlık sıvaşır ellerine camlardan
birden kırmızıya döner
trafik ışıkları
kükürtlü dumanlar yükselir
korkuya batmış
camkırığı adamlardan
tehlikeye büyür sakalları

tut ki gecedir
ihbarlar birer sansar
bir telefondan bir telefona atlar
yeraltı örgütleri tetik üstünde
adres değiştirmiş silah kaçakçıları
fahişeler birbirinden kuşkulanıyor

tut ki gecedir
katiller huzursuz
hırsızlar sinirli
hainler ürkekçedir
elleri telefona kendiliğinden uzanıyor
ihanete gece müthiş bir gerekçedir
ihbarlar birer sansar
bir telefondan bir telefona atlar

ihanet bir bilmecedir

[_MeLiSa_]

Ben,
ne diyeceğim çocuğuma
uyandığında?
Özür dileyeceğim son on yılın günahını üstlenip:
Tepkisiz ve pısırık
bir muhalif olduğum için
ve partimin beceriksiz önderlerini yana itip
yeterince kafa tutamadığım için bu yakışıksıza!
Bir milletvekilliği düşlediğimden
sadece küçük odalarda ve kısık sesle
konuşmuş olduğumu anlatamayacağım;
gidişatı soranları,
yuvarlak sözlerle yanıltmış olduğumu da
saklayacağım herhalde.
Şimdi ona,
"Göreceksin o artık tahteravanla gidecek uçmaya" diyerek,
"Gümüş zurna neyine?" diyerek,
ya da "Bak aç tavuk şimdi arpa ambarına atandı" diyerek,
yani işi alaya vurarak mı
geçiştireceğim?
Yoksa,
"Sadece iki şeyin sonu yoktur: Evrenin ve görgüsüzlüğün diyen
yazardan aktarmalar yaparak,
ardından,
"Boş ver, o sadece aç ruhunu doyurmak için çalardı"
diyerek mi avutacağım?
Korkarım çocuk ergeç,
bizim bu zaman içinde,
sadece mum yaktığımızı,
bayrak çektiğimizi,
and içtiğimizi
ve bunların yeteceğini varsaydığımızı,
günlerimizi başkalarından medet umarak ve zırva oturumlar
izleyip fal bakarak
geçirdiğimizi
anlayacaktır..
***
Çocuğum şimdi ayıplamasa bile beni,
Onun,
büyüdüğünde ve aklı erdiğinde,
düşüneceklerinden çok ama çok utanıyorum!