Absürt Bir Oyunun Sonu

[''ARAZ'']

Absürt Bir Oyunun Sonu
En çok sevdiği oyunu oynarken,
elinden.
En çok sevdiği oyuncağı alınan,
ağlamaklı bir çocuk gibiyim,
Ağlayamayacak kadar gururlu
bir çocuk gibi,
Kaybedilen bir mutluluğun
altında ezilen
Buruk
ve
hüzünlü bir çekiliş bu..

O oyuncağın
kendisine ait olmadığını bilen
ve gerçek sahibine
verilmesi
gerektiğinin
bilincinde olup
bunu vermeye
gönlü razı olmadan
vermesi gerektiğine inanan
bir çocuk gibi…

Biliyorum artık
oyun bitti...
Seninle aynı sahneyi
paylaşabilmek
çok özel
ve
çok güzeldi.

Umarım sahnenden çalmış olmadım
Korkarım
ahengini
bozmuş
olmadım

Seyirci sessiz sedasız
Salonu terketmeye başladı..
Garip bir oyundu..

Hiç kimse ağlamadı,
Hiç kimse gülmedi.
Tek bir alkış sesi duyulmadı..

Sonunda..
Sessizlik…
Sadece
sessizlik vardı
Kulakları sağır eden
bir sessizlik.
Absürt bir oyundu zaten
Bu oyun...
ve belki de
hiç oynanmamalıydı
ama
bir kere
'perde' denmişti...
sahne bırakılıp kaçılmazdı..
absürt de olsa,
oynanmalıydı...
oynandı
ve bitti...
seyircilerde
oyuncularda
herkes evine gitti...