Mektup

[CaDDe 56]

Postacı şimdi getirdi mektubunu. Beyaz zarfı elime aldıgımda bir başka heyecan vardı içimde. Ne kadar da özlemişim seni, çok uzun zaman oldu degil mi? Şimdi bu zarf öyle degerli ki benim için. Çünkü seni biraz olsun bana taşıyacak, yüzünü, gözlerini hissedecegim ,kimbilir belki de sesini duyacagım kelimelerin arasından. Açamadım önce hayli zaman ,parmaklarımın arasında öylece kalakaldı. Sanki üşüyen küçücük bir serçe vardı avuçlarımda. Açmadan okumak isterdim, açınca bir şeyler yok olacak hissi öyle agır basıyordu ki. Yıpratmadan,yırtmadan açmalıydım. Odamdan çıkıp merdivenlerden aşagı inerken sanki zaman durmuş gibiydi. Bu kocaman evde yalnızlıgımla dost iken şimdi neden bu düşmanlık ve isyan. Neden bu özlem. Alışmıştım oysaki ,kendime ne yeminler etmiştim bir daha aglamayaca ım ve bir daha isyan etmeyecegim diye. Senin hatıralarını bir bohça yapıp sandıga kilitlemişken nerden çıktı şimdi bu mektup? Şimdi ise merdivenin başında bacaklarımın artık zor taşıdıgı bedenim titriyordu,göz yaşlarım beni dinlemiyor sanki uzun zamandır hapsedilen ve azat edilen mahkumlar gibi akıyordu özgürce. Mutfa a girdigimde tezgahın hemen üzerindeki bıçakla zarfı zedelemeden açmayı düşünürken ,çok zaman önce aynı bıçakla kaç defa düşünmüştüm yüregimi kesip çıkarmayı. Mutfak kapısını araladım, balkondan dışarı kayıverdi gözlerim. Çok uzakları düşündüm. Seni benden koparan uzakları. Bir sen kalmıştın, seni de uzaklar çalmıştı benden. Uçan kuşlar senin oldu un diyarlara mı uçuyordu yoksa? Hava çok güzeldi, baharın kokusu vardı her yerde. İşte o dar yol tam karşımda öylece uzanıp gidiyor, sonunu göremedigim yerlere. Bırakıp gitti in gün, arkana bile bakmadan o dar yoldan gitmiştin. Elindeki çantaların a ırlı ı bile seni yavaşlatmıyordu. Kaçıyordun adeta, ardında bıraktıgın yürekten. Biliyor musun ,sen gittin gideli o yolda hiç yürümedim. Oysa bir zamanlar ne çok severdik birlikte yürümeyi. Hem yürür , hem de paylaşırdık umutları. Hatta yolun iki kıyısında nöbet tutan çınar agaçları , sonbaharda hüzne, ilkbaharda umuda yaprak açardı. Şimdi o yolda hep sonbahar yaşanıyor. Nöbet tutmaktan yorgun agaçlarda artık ilkbaharı özlüyor biteviye.
Mektup hala elimde bir türlü açamıyorum,zarfın içindeki kelimeler mutsuzluk taşıyorsa buna dayanamam. Çünkü beni yaşama baglayan tek şey senin bir yerlerde mutlu olma ihtimalin.belki de bu yüzden zarfı açamıyorum. Ya bir sıkıntın varsa,ya kötü bir haber varsa içinde? İşte bu benim yaşamımın bitim noktası olur. Bundan tam otuz yıl önce bu eve gelin geldigim zaman öyle şaşkındım ki, çok aglamıştım. Ama babam, çok zenginler ,hiç sıkıntın olmaz demişti. Beni kandırmış. Otuz yıl boyunca yaşamamın ne bir gayesi, ne bir heyecanı oldu. Sadece sen canım benim sen ,sen dünyaya geldi inde bir yürek yerleşiverdi yüre imin içine. Hiç tatmadıgım bir heyecan oluverdin birdenbire. Daha on dokuz yaşında idim. Babanı hiç hissedemedim. O benden öyle uzaktı ki, kocaman evde birbirimizi hiç görmeden geçirdigimiz günler olurdu. Bu ev o zamanlar çok kalabalıktı ama ben gene de yapayalnız hep sevmeyi özlerdim. Seninle işte her şey başka manalara taşınmıştı. Dogumunun arkasından doktor başka evlat sahibi olamayacagımı söyledi inde ,tek şansımın sen oldu unu anlamıştım. Ondan sonraki yıllar öyle hızlı geçiyordu ki büyümen, büyürken güzelleşmen yılların benden alacagı intikamı yüzüme vuruyordu. Saçlarını tararken sensiz bir hayatın hayali bile bir hançer olup yüregime batıyor ve sızlatıyordu. Kalabalık ev yıllar içinde ıssızlaşmaya başladıgında ben de yaşlanıyordum. Senin işte bir gün ben gidiyorum deyişin ve gidişin,ondan sonraki yaşanmamış zamanlarım ve aradan geçen bunca habersiz an ve mektubun.
Artık açmalıyım ve ne olursa olsun kelimelerin bana daha fazla eziyet vermesine engel olmalıyım. Yaşam insanın bazen elinde degil, bir çok kişi yaşamak istemediklerini yaşamıyor mu? Bende bu insanlardan biri degil miyim? İnsana ço u zaman düşünceleri daha fazla hasar veriyor, artık düşünmekten vazgeçip zarfı elimdeki bıçakla kesip açıyorum. Evet işte karşımdasın, kızım benim, bagrıma yasladı ımda kelimeler yüregimdeki sevgiyi sana taşır mı ki? anneci im diye başlayan ilk satırı belki onlarca defa okuduktan sonra, yaşamımın artık son günlerinde benimle olaca ın müjdesini mıh gibi aklıma yazıverdim. Evet geliyorsun, bana dönüyorsun , bu koskoca evde artık tek dostum yalnızlık olmayacak. Artık rahat veda edebilirim bu hayata. Hiçbir yerim acımadan ,hiç aglamadan. Hemen hazırlık yapmalıyım. O çok sevdigin yemeklerden yapmalıyım. Yıllardır yolunu unuttugum bahçeden senin için papatya toplamalıyım. Ne kadar çok iş var yapılacak. Ama kalbimde bir sıkışma var, biraz terliyorum, heyecandan olsa gerek. Hayata dayanmalıyım biraz daha. Anlıyorum ve hissediyorum artık hayat gerçekten paylaşınca anlamlı ve şimdi degil, ben dogdugun gün anlamıştım yaşamda asla yeri doldurulamayan ,karşılık beklemeden verilen ve sevilen tek duygu var oda evlat sahibi olmak. Anne olmak. Bir gün sende bu duyguyu tattıgında beni çok iyi anlayacaksın. Biraz dinlenip senin için ,yavrum senin için süslenmeliyim...

[NyHaT]

Çok duygulu bir mektup TÜm Duygularını döktürmüş özlemini gidermek içinde az da olsa teseli olmuş.. Gerçekten güzel bir mektup paylaşımın için teşekürler..

[((HeZzAL))]

Bu güzl mektup için tşkler))