Şehirlerarası Ümitsizlik Durağı

[MaSiVa]

[S]


Bu sabah farklı uyandım,içimden bir ses işte bugün dedi Hayallerin hayata dönüştüğü gün bugün&. Bilemezsin nasıl çıktım yataktan içimde bugünün o gün olmadığına dair küçük şüpheler vardı da ben umursamadım saçımı başımı düzeltmekten. Tarifsiz bir heyecan aldı götürdü beni şehirlerarası otobüslerin durduğu yere& Yolda bir taşa takıldım,sendeledim ama bu kötüye işarettir demedim,ilerledim& Kesin yoldaydın yoksa sabah sabah bu düşüncenin sebebi neydi,mucize dediğimiz Musanın Kızıldenizi yarması gibi bir şeydi,yok yok uçuk bir hayal değildi benimkisi&



Yavaş adımlarla ilerledim bekleyeceğim kaldırımda ve nihayet ulaştım durağa,oturamadım hiçbir yere ayakta beklemeliydim, görmeliydim geldiğini ve dimdik ayakta görmeliydin beni otururken ister istemez kafası öne düşenlerdenim,ilk bakışı kaçırabilirdim-. Yanımda yolcular, ellerinde küçük çantalar, beklemekteydiler bendeyse birikmişliğin verdiği kırk deve yükü vardı, yetmezmiş gibi içimden bana bağıran her Delirme! sesi bir ağırlık oluyor ve tam boynumun altından kalbime uzanan yere kaya gibi oturuyordu, hem biriken yükümü hem iç seslerin kayalarını çekerekten, ayakta seni bekleme mücadelesi vermekteydim.



Bembeyaz heybetli bir otobüs yanaştı durağa& Birden zaman durdu benim için, yüzümde kalp atışlarımın yarattığı pembemsi bir ifadeyle donakaldım&Yürüyemedim ya da bakamadım otobüsün içine ,karanlık bir ümitsizlik kondu hafifçe yana açılmış ellerime,konduğu gibi uçsun diye kapamadım ellerimi açtım avuçlarımı, kollarımı kaldırdım hafifçe havaya, görenler sana açtım sanacaklar kollarımı oysa sen değil gönderdiğin ümitsizlik vardı kollarımda o an, beni bu yüzden mi çağırmıştın durağa yaşadığın yerden bana gönderdiğin koca bir ümitsizlik için mi? Kim bilir otobüste kimin kalbine ilişti de geldi buraya kadar, yazık değil mi o ümitsizliğin buralara gelmek için yer ettiği kalbe&Yanlış yapmışsın sevgili, otobüsü seçmeyecektin&



Yaklaştığı gibi heybetinin verdiği ağırlıkla duraktan ayrıldı otobüs. Yeni gelenlerin sevinci vardı her yeri sarmıştı bir bahar havası,hepsi bir bir ayrıldılar oradan beş dakika içinde,ben gidemedim bir türlü. Herkes gitmeliydi ben öyle ayrılmalıydım oradan , ben ümitsizlik bekliyordum onu aldım ve gidiyorum diyemezdim kimseye- al işte çevremdekilerin düşünceleri zorluyor beni istemsiz bir şekilde ben bu konuda dediğin gibi zayıf biriyim, hala&Sonra bende ayrıldım oradan heybetli otobüs gibi ağır ağır-benim de yüküm vardı&Ve hiç sendelemedim yolda, kendime bakıp durmadım dükkanların camlarından, yılların verdiği refleksle gittim eve- nasıl gidilir düşünmedim bile& Sadece bir ara güvercinlerin beni takip ettiğini fark ettim yalnız olmadığıma sevindim,gülümsedim&



Evdeydim artık&Oturdum yatağımın üstüne, gıcırtı sesi duymak istemediğimden biraz yavaşça. Bakındım durdum etrafıma, ümitsizlik uçmuştu kollarımdan büyük bir boşluk kalmıştı bana&Hiç yapmam pencereyi açasım geldi ,oturdum yanına sonra,perdeler kapalıydı ,pencere açık, gizliden dinlemekteydim karşı apartmanla bizimki arasında kalan yolun sesini&Bir anda kargaşa oldu penceremin önündebir anda bir sürü güvercin geldi kondu ve de konuşuyorlardı kendi aralarında-Beni takip eden güvercinler olmalıydı bunlar  kulak verdim dinledim.Hatta sonra aralarından birine dedim ki  kendini uzun yol yapacak kadar güçlü hissediyorsan senden bir ricam var,git söyle ona gönderdiği şeyi aldım ama beni pek sevmedi uçtu kollarımdan başka yerlere gitti. Güvercin çok çevik bir hareketle havalandı pencereden,görünmeyecek kadar yükseldi&





[/S]