yeşil çalan say falar

[MaSiVa]

[S]


Yüreğinin ağrısı kaplıyor bedenimi...
Senin yaran kanadıkça bişeyler yitiyor benden,
Susuyorum.
Elini tutup gülümse diyememenin kıskançlığı ,
Bir hüzün bulutu oluyor her gece
İşte o bulutun yağmuru yıkıyor beni her sabah...
Bu suskunluk,
Her adımda güneşten uzaklaştığımı bilmenin çaresizliğinin,
Senin gülmeni görememenin suskunluğu belkide!
Ben sarhoşluk derim daha çok...
Belkide seni seviyorum diyemeyeceğim artık doya doya
Onun bastırılmış isyanı bu suskunluk.
Ne kadar acıdır baharı sereceğim önüne diyememek
Ve olanları susarak izlemek...
Ya da o baharı sonuna kadar serdikten sonra önüne,
Yüzünün geçmişinde kalması-açan kır çiçeklerinin ortasında kuru bir fidan gibi-
Umut etmekten korkmanın ateşinin isi düşüyor kaleme,
Biliyor gönlüm
Yazdıkça yemyeşil akacaksın sayfalara-bir nehir misali-
Sonra vurulup bu yeşile alacak beni satırlar...
Ben o yüzden susmayı yol biliyorum kaleme daha fazla dokunmak yerine...

[/S]