Yaşlılar Evi

[MaSiVa]

[S]Bugün gene ziyaret ettim yaslilar evini , yillara meydan okumus yüzleri..Gözlerinde parlaklik kaybolsada iclerinde yasattiklari genclikleri gördüm.







35 kisilik siniftan iki grup olusturularak gidiyoruz herzaman , burasi Almanya/ Herford bir yaslilar evi. Ismi cok önemli degil, cünkü nerde ve nasil olursa olsun yaslilar hep ayni kaderi paylasiyor. Bütün bekledikleri tek sey akrabalarindan birisi acaba gelcekmi diye. Belirlenmemis bir zamanin nöbetini yapmaktalar, cogu. Bazisinin yediginden ictiginden haberi bile yok. Kimisi ise hala gülüp dans edebiliyor.







Cesitli ülkelerden gelmis ve bir catinin icinde birlesmis insanlar. Ortak bir dilin üzerinde kurduklari bagla, yasami unutacaklari ani bekliyorlar sanki. Birinin yanina gittim oturdum. Gecmisini anlatti, yasini bile unutmustu yasadigi yalnizlik dolu yillardan sonraki gecirdigi bir rahatsizliktan dolayi.Genede gülümseme eksik olmuyordu yüzünde, nezamandan beri burdasiniz diye sordugumda bugün yarin giderim diyor. Nasil getirildi ne icin burda kimi var kimi yok, habersiz genede o masmavi gözlerine baktiginda gecmisin izlerini görebiliyorsun.







Karsisindakilere bakarak elestirmeler yapiyordu, aa baksanya su kadin hamilemi Allah´a cok sükür benim öyle karnim yok..Bir kadin geciyor 100 ´ü belki coktan gecmis ufak tefek basina demirden bir sapka gecirmisler basini bir yere carpmasin diye. Iki kisi kolundan tutmus götürüyor, zavalli yürüyemiyordu bile. O ise bak suna bak suna kücücük cocugu nasil götürüyorlar benim cocugumu öyle götürselerdi coktan sikayete etmistim diyordu. Kendinden habersiz oldugunu konustuklarindanda anlayabilirdin. Beni bile orda yasayan biri zannetti. Uzun uzun annesinden bahsetti, annem hep zorla yemek yedirmeye calisirdi bana, ben yemek istemezdim komusunun önüne koyardim tabagi o sevinir yerdi, annemde hep beni yerdi zannederdi….







Söyledikleri karmasik gencliginden, cocuklugundan kalma ufak tefek olaylardi ama aklinda hala tesir edecek seylerdi. Belliydi gecmisi özlüyordu, annesinin o simsicak sarilisini, ona yemek ye kizim diye defalarca söylemesini ve ona yakinligini. Arada bir gözleri sulaniyordu animsadigi gecmiste daha cok mutluydu belli.







Yanindan ayrilirken söyledim tekrar gelecegim haftaya tekrar, ellerimi tuttu gercekmi söz ver gelceksin degilmi dedi. Evet dedim gelcem haftaya persembe günü ayni saatte tekrar gelcem.







Yaslilar evine biraktigimiz dedelerimizi, ninelerimizi yada cok yakinimizda olsalar dahi gitmeyi aklimiza getirmedigimiz büyüklerimizi hep ziyaret edelim. Unutmayalim ki birgün bizlerde o sekilde olcagiz, genclik ellerimizin arasindan kayip gidecek ve bizlerde yakinlarimizin en azindan ayda bir kez olsun bizi ziyaret etmesini bekleyecegiz. Yaslilar bizim tarihimiz gecmsimiz özümüzün korundugu tek kiseler, sahip cikalim ve onlari boynu bükük birakmayalim...
Bugün gene ziyaret ettim yaslilar evini , yillara meydan okumus yüzleri..Gözlerinde parlaklik kaybolsada iclerinde yasattiklari genclikleri gördüm.







35 kisilik siniftan iki grup olusturularak gidiyoruz herzaman , burasi Almanya/ Herford bir yaslilar evi. Ismi cok önemli degil, cünkü nerde ve nasil olursa olsun yaslilar hep ayni kaderi paylasiyor. Bütün bekledikleri tek sey akrabalarindan birisi acaba gelcekmi diye. Belirlenmemis bir zamanin nöbetini yapmaktalar, cogu. Bazisinin yediginden ictiginden haberi bile yok. Kimisi ise hala gülüp dans edebiliyor.







Cesitli ülkelerden gelmis ve bir catinin icinde birlesmis insanlar. Ortak bir dilin üzerinde kurduklari bagla, yasami unutacaklari ani bekliyorlar sanki. Birinin yanina gittim oturdum. Gecmisini anlatti, yasini bile unutmustu yasadigi yalnizlik dolu yillardan sonraki gecirdigi bir rahatsizliktan dolayi.Genede gülümseme eksik olmuyordu yüzünde, nezamandan beri burdasiniz diye sordugumda bugün yarin giderim diyor. Nasil getirildi ne icin burda kimi var kimi yok, habersiz genede o masmavi gözlerine baktiginda gecmisin izlerini görebiliyorsun.







Karsisindakilere bakarak elestirmeler yapiyordu, aa baksanya su kadin hamilemi Allah´a cok sükür benim öyle karnim yok..Bir kadin geciyor 100 ´ü belki coktan gecmis ufak tefek basina demirden bir sapka gecirmisler basini bir yere carpmasin diye. Iki kisi kolundan tutmus götürüyor, zavalli yürüyemiyordu bile. O ise bak suna bak suna kücücük cocugu nasil götürüyorlar benim cocugumu öyle götürselerdi coktan sikayete etmistim diyordu. Kendinden habersiz oldugunu konustuklarindanda anlayabilirdin. Beni bile orda yasayan biri zannetti. Uzun uzun annesinden bahsetti, annem hep zorla yemek yedirmeye calisirdi bana, ben yemek istemezdim komusunun önüne koyardim tabagi o sevinir yerdi, annemde hep beni yerdi zannederdi….







Söyledikleri karmasik gencliginden, cocuklugundan kalma ufak tefek olaylardi ama aklinda hala tesir edecek seylerdi. Belliydi gecmisi özlüyordu, annesinin o simsicak sarilisini, ona yemek ye kizim diye defalarca söylemesini ve ona yakinligini. Arada bir gözleri sulaniyordu animsadigi gecmiste daha cok mutluydu belli.







Yanindan ayrilirken söyledim tekrar gelecegim haftaya tekrar, ellerimi tuttu gercekmi söz ver gelceksin degilmi dedi. Evet dedim gelcem haftaya persembe günü ayni saatte tekrar gelcem.







Yaslilar evine biraktigimiz dedelerimizi, ninelerimizi yada cok yakinimizda olsalar dahi gitmeyi aklimiza getirmedigimiz büyüklerimizi hep ziyaret edelim. Unutmayalim ki birgün bizlerde o sekilde olcagiz, genclik ellerimizin arasindan kayip gidecek ve bizlerde yakinlarimizin en azindan ayda bir kez olsun bizi ziyaret etmesini bekleyecegiz. Yaslilar bizim tarihimiz gecmsimiz özümüzün korundugu tek kiseler, sahip cikalim ve onlari boynu bükük birakmayalim...[/S]