Ozan Deniz Sarıtop Şiirleri

[güzyangınlar]

Ozan Deniz Sarıtop



Kürt asıllı şairdir.

05 Mart 1982 yılında Diyarbakır'ın
Kulp (Pasur) ilçesinde doğdu.
Okul hayatına Kulp (Pasur) ilçesinde başladı.
Lise öğrenimini 1998'de tamamladıktan
sonra İstanbul'a yerleşti.

Düşünce ve fikir anlayışıyla
şiirlerinde geleneksel yaşam standartların
üzerinde evrensel bir dil motife etti.

Şiirleri, bazen bir bebenin ninnisi,
bazen hasreti sineye çekmiş bir annenin
feryadı ve bazen de zulme karşı direnen
yiğitlerin akıl almaz hikayesidir.

Hayatın bütün karelerini çarpıklıklarıyla ele
alan şair, yaşam ve ölüm arasındaki çizgiyi
ince ayrıntılarla anlatmaktadır.

[güzyangınlar]

Kara Gözlü Esmer Çocuk



Tenha bir seher kuşluğunda
Güneşi demleyen suretin
Gülümser gibi insanların acizliğine

Ve sen, yan üstü düşmüşsün
Yığılmışsın
Yalnızlığın sükut gölgesine
Üzerin darmadağın
“göğüs kafesinin hemen sağında
tam dört delik
kızıl, kıpkızıl tam dört delik
ve gözlerinin ferinde
sessiz, sakin bir ölüm”
-Tam on yıl oldu-

Kara gözlü esmer çocuk
Bu mezar taşı senin midir?
Sen gideli bu diyardan
Kaç yıl oldu, bilen mi var?

Kara gözlü esmer çocuk
Cennet bağı şen midir?

Ozan Deniz Sarıtop

[güzyangınlar]

Eylül Sarısı


Firari aşklar kozasında
Sus yaktım kalbime
Saçlarım eylül sarısı
Bir yalnızlık kokuyor şimdi
Nerdesin ?

Ozan Deniz Sarıtop

[güzyangınlar]

Kızıl Slogan



-Yalnızlık nöbetleşe bir devriye voltasında-
Eksilen-eksilten umutların
Zamana karşı duran bekçisiyim ben
Seni, pencereden içeri vuran
Deli bir rüzgardan dinlerim bazen
Ve düşünürüm seni
Seni, ahhh... seni
Yanan cigarada
Susarak, susayarak
Bu mapushane gecelerinde...

Ozan Deniz Sarıtop

[güzyangınlar]

Meşâl



Bê/mın yasaktı
Kabına sığmayan şiir
Tualde yedi renk

Hem herkes kendi zaaflarının kurbanı
Düşleri süt kokan
Bir sebî nazarında

Şimdi sarhoş olmak vaktidir
Bırak
Geri sarsın zaman
Kızıl bir şarap kadehinde...

Ozan Deniz Sarıtop

_______________

Bê/mın (Bensiz)
Sebî (Bebek)

[güzyangınlar]

Sıla Mektubu



Sırça
Oylum dişine
Mavi su
Yeşil vadi
Eteklerinde bereketli toprağın
Yüzünde ay ışığın
Kazınıp da içine diri diri konduğum
Hülyasına
Gamzesine
Ben kurban

Sinemi daraltır
Kanımı kurutur
Hasrete dört mevsim
Dört koca asır kararır
Ele güne karşı
Muradım sararır
Endamına
Zülfüne
Ben kurban.

Ozan Deniz Sarıtop

[güzyangınlar]

Suwar



Çarşısında dolaşmişem şehremın
Diyilerki garibandır halkemın
Bu ne haldır ter akıti dostemın
Wax lımıne ez çıbıkım bavemın

Bıraxmişız diyler ırf-ü adet-i
Artık gitmiş elden şeref hasiyeti
Batı gibi yapilar da hürmeti
Wax ez bımrım çıma kırın vi-hali...

Ozan Deniz Sarıtop