Gözün Aydın

[''ARAZ'']

Gözün Aydın

Eyvallah haklıymışsın doğruladım ben seni

“Rüya gördün” diyordun uyandım gözün aydın

Karanlık kaybedermiş içine her gireni

Bir veda siyahına boyandım gözün aydın

İtaat ettim artık söylediğin her söze

“Arın benden” diyordun arındım gözün aydın

Mecnunluğu bırakıp aşk-ı inkâr bir yüze

Bilerek isteyerek büründüm gözün aydın

Düşününce çok garip, sana “nefesim” derken

“Büyütme” diyordun ya küçüldü gözün aydın

Ardına bakmayınca bırakıp da giderken

Bu aşk düştü gözümden alçaldı gözün aydın

Gece gündüz ben seni düşünüp yaşatmaktan

“Düşünme” deyişinle vazgeçtim gözün aydın

Ki vazgeçtim dilimi adınla kuşatmaktan

Bir daha anmamaya ant içtim gözün aydın

Gerçeğin ta kendisi yaptığım bu itiraf

“Bekleme” deyişini duydum ben gözün aydın

Mekânım olsa Araf hatta yansa her taraf

Nefret denen şeytana uydum ben gözün aydın

Elimden almadığın o gülün soluşuna

“Ağlama” diyordun ya bak güldüm gözün aydın

İnanmazdım ben amma, uzakta oluşuna

Sevinçten şafak şafak söküldüm gözün aydın

Bu şiirle kapandı şairin sen sayfası

“Yazma beni” diyordun bu sondu gözün aydın

“Sözlerinde” boğuldu aşkın duygu tayfası

Her birine Azrail dokundu gözün aydın

Tüm dillerde salâsı okundu gözün aydın


İHSAN TURAN