VURGUNUM...

[zilan_ikbal]

İyice hazırsın bu kez ve ben sana artık gitme demeyeceğim ama herşeyide yanında götür giderken. Anılarımızı, umutlarımızı, hayallerimizi, düşlerimizi, hatta sevgimide al giderken belki lazım olur...Hiç bir şey söylemedim, söylemesem diyorum ama söylemeliyim, çok bildiğini sandığın benden bahsediyorum. Hep hırçın yanımı gördün. Neydi beni zaman zaman hoyrat yapan hiç düşünmedin. Oysa bir çocuk kadar uysaldım göremedin, görmek bile istemedin... Birini ayrı tutsam da bütün renkleri sevdim. Mevsimlerin yazını, kışını sevdim, rüzgarla birlikte yağmurunu da sevdim ben. Telefonların, kapı zillerinin, mektupların suskunluğunda yaşamak tahmin bile edemezsin ne zor... Sensizlikti koparan beni bedenimden kendime dönemiyorum, uzatsan ellerini kopacak bedenimi saran zincirler. Hüzünleri bırakacağım gülüşünün geldiği yere, acılarımı gömeceğim bir bir ellerimi tuttuğun yerde. Saklı kokuların içime işlerken hayallerin avuçlarımda kalacak, sesini kulaklarımda saklayacağım uzaklarda olsada yüreğin...Henüz başlarken bitirmek, kabuslara dalaşmadan hatırlıyabilmek seni. Adının anlamını unutmadan yalnızlığa sarılmak, ölümden korkmak sensizlik kanıma bulaşmışken. Gelişi güzel bu yalnızlık şimdi daha kolay. Daha kolay seni unutmayı denemek, resimleri bir bir yakıp gözyaşlarıyla söndürmek şimdi daha kolay... Yıldız olabilme hayaliyle yaşamak daha da kolay bu aralar. Oysa sen her fırsatta vurdun ya da hep VurguN saatlerimde geldin. Bense içimdeki derin boşlukta, uysal çocukluğumla kuytu limanlarıma gelecek bir gemi bekleyip dururdum. Şimdi giderken neler düşünüyorsun, neler hissettin bilmiyorum... Bir kusursuz aşk büyüttüm sana. Asla pişman değilim. Oysa senin gibi bende ne çok severdim yağmur altında olmayı, iliklerime kadar ıslanmayı, dudaklarımdan başlayıp bedenimi ürperterek kaldırımlara süzülen minik yağmur damlacıklarını.. Şimdi aşkların en zor zamanı, kavuşmaların imkansıza büründüğü zamansız anlar içinde bir sigara içimi bile değil, birkaç dakikaya sığdırılmış düş gibi bitiyor hayat. Aslında herşey bitiyor yalnız hayat değil. Umutsuz aşklar, en güzel sevgiler, acı çeken, acı çektiren sevgililer... Sensizlik ruhumu çalıp bedenimi kör uçurumlar dibine itmişken, umutsuzluğun himayesindeyim. Şimdi kanatlarında sonbahar kokusu ve gözlerinde yaşlarla çoktan gitti hüzün kuşları. Yeşil dünyanın eteğindeki kulübemiz, sahil kahvesi, deniz feneri, balıkçı korunağımız, kum taneleri ve bulutlar. Sanki hiç yoktular, ta ki kuşlar gidene kadar. Bir düş... O düşün içinde bir uçurum. O uçuruma düşen ben...

KECE KURDAN(ZİLAN İKBAL)