tek suçu annesini beklemkti

[humanist]

Gülsüm ana acı savaşlardan sonra kocasını kaybetmişti.Kocasının uğruna can verdiği topraklar da artık düşmanların elindeydi.Herkes göç etmeye başlamıştı yabancı diyarlara.Kimi ölüm korkusundan kimi ise açlıktan kurtulmak için göç ediyordu.işte bunlardan biri de Gülsüm ana idi.Bu amaçsız ve sonsuz olan ekmek ve toprak savaşlarında kocasını kaybetmişti.Kocasının ailesi de onu çocuğuyla bu ıssız diyarda bırakıp gitmişlerdi başka diyarlara gülsüm ana da tek başına düşmüş yollara bir parça ekmek bulabilmek için. Gözlerinden yaş yürüyordu umuda doğru bakışları donuktu ve öylesine çaresiz ve açtı sırtındaki çuvalın içindeki bebesiyle açlığın kol gezdiği yerden yola çıktı Garip ana Gülsüm ana aç karnını doyurması gerekiyordu ki bebesine süt verebilsin gözyaşları bir lokma ekmek için umuda yürüdükçe gülsüm anada yürüyordu gülsüm ana gözlerinde yaşlarla tozlu toprakta ve üzerinde yakıcı bir güneş gözlerinden akan yaşları kurutarak eşlik ediyordu bebesi ağlıyordu durmaksızın gülsüm anada ağlıyor bebesini duymuyordu tek umudu yiyecek bir şeyler bulmaktı biran başını güneşe kaldırdı gelme peşimden dercesine kavurucu sıcak hızını kesiyordu çünkü.Ana yine umutla yola devam etti.
Uzakta bir ağaç görmüştü daha bir umutla hızlı adımlarla yürümeye devam etti. Koskoca bir arazide yankılanıyordu açlığı çaresizce Ağaca yetişmek içim adımlarını daha hızlı atmaya başladı.Seçemiyordu ana bu ağacın hangi ağaç olduğunu;ama meyve veren bir ağaç olmasını diliyordu içinden Tanrıya.Yaklaştıkça umutları sönüyordu ve en son da anladı ki bu bir çınar ağacıydı.
Biran için gözlerini kapattı Gülsüm ana artık yiyecek bulma umudu tamamen sönmüştü.Bebesinden de ses gelmiyordu artık.Fark etti ama uyuduğunu düşündü bir süre sonra ağacın etrafında dolanmaya başladı son bir umutla bebesine süt olsun diye yaprakları bile yemeye göze almıştı ki birden ağacın gövdesinde bir kaç tane delik gördü bunlar ağaçkakan kuşlarının kışın kullandığı yiyecek depolarıydı Gülsüm ana sırtındaki çuvalın içinde uyuyor zannettiği bebesini yavaşça yatırdı ağacın gölge olan tarafına ve deliklerde ne bulduysa buğday çıkardı ve yedi az da olsa duyduğunu hissederek ağacın dibine oturup bekledi ki göğüsleri sütlensin bebesini doyursun bir süre sonra gülsüm ana bebesini aldı kucağına bebek hala uyuyordu gülsüm ana biran şaşırdı çünkü bebesi hiç bu kadar sessiz kalmamıştı.
Bir kaç kez sarstı bebesini kulağını ağzına götürdü yok nefes almıyordu bebesi ölmüştü Gülsüm ana garip ana bebesine süt olsun diye yiyecek ararken can parçasını kaybetmişti Kabul edemedi bak bebem sütüm var hadi doyur karnını iç sütümü dercesine göğsünü bebesine veriyordu süt boşa akıp gidiyordu saatlerce ağladı ağladı .Gözleri güneşi aradı havada güneşi de göremedi göz yaşlarını kurutmuyordu artık göğsünden akan sütü elbisesini ıslatmıştı ve öylece derin bir uykuya daldı uyanmamak üzere Gülsüm ana.