Zamansız HayaT

[ZırcoN]

Zamansız HayaT

Zamansız Hayat Başlıkları
Akşamları yağmur yağınca ben senin için hep ağlarım
kış akşamlarında kar yangınlarında
kimselerin duyamayacağı kadar ağladım hüzünlerim soba başlarında kaldı....
sobaların ateşi özlemi bitirir derler ama ben hep sana hasretli bir kuş gibi kanat çırparak geldim
benim sana hasretim bilinmez bir sevda sanki
kime desem seni kim anlar ki beni



Nedeni beli olmayan bir çıkmaz tırmalıyor içimi
sokaklara çıkmaz sokak levhasını ne diye asarlar ki? içimi çıkmazdan çıkarırımı ki sokaklar?


Evimizin penceresi ha olmuş ha olmamış ne yazar gök yüzü yine mavi yine mavi..
Sokak lambaları yanmıyor yansa ne olur yanmasa ne olur
Sokaklar yine karanlık
Sokaklar yine sensiz
Sokak Kedileri kadavra peşinde ben senin peşindeyim hey ömrümü verdiğim hayat



Siyahın içine kırmızıgirince anlam buluyor hayat
sonraları gri daha sonraları mor daha da sonraları da anlamı olmayan renkler içimi hep korkutuyor
bundan dolayı hüzün içimi burkuyor

Benim için yağmurun kime deydiği değil toprağa değdiği önemli
yeşilin yaprakta durması gibi
kahvenin toprakta durması gibi
beyazın sütte durması gibi önemli



çocuktun kimselere beli etmeden merdiven başlarında bekler yine beklerdin
iri yapılıydın ama halen çocuktun kalbin yürekli bir çocuktu
öksüzlük zor sanattır bilir bildikçe de hüzünlü yaınınla arabesk bakardın hayata

Seni sevmek kutsal beyaz bir kağıdın yaşama yanaşması gibi olmalı ki senin beni sevmen tanrıdan önce geliyor ve ben ritmi yetirilmiş bir hiçim hiç olmak hoşuma gidiyor ağlıyorum geceler boyunca senin ağlamaların yüreğimde ızdıraplı bir yanık türkü oluyor kimselere söyleyemiyorum sana inanmak istiyorum ama heybemde senden başka kimse yok gece ayaz ve ben sokaklardayım

içim sana sıcak
bırakıp gitme heybem ve ben sensizim.



yıllar çeşmeden akar gibi akıp gidiyordu çok çocuktun ve hayata devrimci ağabeylerin baktığı yönden bakıyordun ve hep hümanist ve alımlı olmak hoşuna gidiyordu varoş denen kavram senin bedeninde ezilmiş bir tokattı. ailen sana sen onlara uzak gece gündüzü kovalıyordu ve hep merdiven başlarında beklemen hoşuma gidiyordu kimselere söylemek yoktu benim yasamda ama ben seni hep söyledim durdum kendi dünyama

Kimselere söyleyemediklerim sende
kimseye konuşamadıklarım sende
kimseye anlatamadıklarım sende
ve şimdi sende bende yok olup gidiyorsun
yalnızlık insan doğasında filizlenmemiş bir fidedir
zamanla yol olur
zamanla dert olur
zamanla hüzün olur
zamanla toprak olur susuz çöllerde su bekleyen



Senin beni sevmen anlam katıyordu hayatın akışına ben sende boğuluyordum
Kimseye söylemek dahi istemiyordum sana bakışlarımın acı verdiğini..
Ama senin yüreğinde yok olamıyordum yıpranıyordum
Sazın teline vurunca yürekli insanlar ben senin için ağlıyordum kimseye söyleme..!!

[alisamiyen]

Şiir gerecekten harika olmuş paylaştığın için tşk