EFENDİM... EFENDİM... EFENDİM...

[adıyaman]

Getirdin kapına ben istemeden
Kadrini bilmedim belli halimden
Akıl başta değil tutta elimden
Sürüye sürüye götür EFENDİM.

Bir ben varki bende beni bitiren
Bir hal koymaz canda canım götüren
Her daim MEVLA'yla arama giren
HAK düşmanı nefsim öldür EFENDİM.

Açmış dost bağının gonca gülleri
Güle hasret bitmiş şen bülbülleri
Sevginden nasipsiz boş gönülleri
Rahmet-i deryandan doldur EFENDİM.

Elbet biter bir gün dünya telaşım
Bir beze sarmadan yunmadan başım
EDU lar olmadan benim yoldaşım
Yönümü MEVLA'ya döndür EFENDİM.

Fatih der huzura nasıl geleyim
Hangi yüzle affım talep edeyim
Yokki başka kapı orya gideyim
Mücrim-i mahşerde GÜLdür EEFENDİM.

Huzuru mahşerde titrek dizlerle
Nedamet içinde yaşlı gözlerle
Dostlar arasında bu can sizlerle
Beraber olmayı ister EFENDİM.

Ölmeyince ölüm anı bilinmez
Tövbe etmeyince günah silinmez
Aşık olmayınca MAŞUK görünmez
Geda'na CEMAL-i göster EFENDİM....